Κυριακή, 25 Απριλίου 2021

σύντομο τροπάριο Κασσιανής

 Εν όψει της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος αναρτούμε το περίφημο δοξαστικό της Κασσιανής "Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις..." σε κάπως σύντομο μέλος, όπως το παραθέτει στο βιβλίο του ο αείμνηστος ιεροψάλτης Θεόδωρος Μαϊκαντής. 

Το τοποθετεί στον εσπερινό της Προηγιασμένης το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης.






 


Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

χειροτονία εις διάκονο του Μιχαήλ Βραχά

 Τη χειροτονία ενός νέου Κληρικού τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, την Κυριακή Δ’ Νηστειών, 11 Απριλίου 2021. Ο Σεβ. Ποιμενάρχης ιερούργησε στον Ιερό Ναό Αγίου Αποστόλου Θωμά στο Αγρίνιο, όπου κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας χειροτόνησε στον βαθμό του διακόνου τον κ. Μιχαήλ Βραχά.

Ο νέος διάκονος είναι άγαμος, απόφοιτος του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, πτυχιούχος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών. Επίσης, ασχολήθηκε ενεργά με την εκκλησιαστική μουσική και ήταν λαμπαδάριος στον ιερό ναό αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου στις Φυτείες Ξηρομέρου. Κατά την προσφώνησή του αναφέρθηκε με θεολογικό λόγο στις περιπλανήσεις της ζωής του που τον οδηγούσαν πάντοτε στο λιμάνι της Εκκλησίας και στον Χριστό. Ιδιαίτερα μνημόνευσε τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και γενικώς τις διδαχές των Αγίων μας. Ευχαρίστησε την οικογένειά του και όλους τους πνευματικούς του αδελφούς και φίλους για την κατά καιρούς συμπαράστασή τους, ενώ ευχαρίστησε τους πνευματικούς του πατέρες, ιεροκήρυκα αρχιμ. Παύλο Ντανά και πρωτοπρ. Βασίλειο Μπρέσιακα. Τέλος, ιδιαιτέρως ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη κ.κ. Κοσμά για την πνευματική του αγάπη και στήριξη, η οποία τον οδήγησε στην εμπιστοσύνη του για την σημερινή χειροτονία.

Στην αντιφώνησή του ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, λαμβάνοντας αφορμή από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, αναφέρθηκε στην σημασία και την αξία της Πίστεως στη ζωή του χριστιανού και ειδικά του Κληρικού. Απευθυνόμενος στον νέο διάκονο, του συνέστησε να αγωνίζεται για να αυξάνει την πίστη του, λέγοντας τα εξής:

«Μετά την Μεταμόρφωση, ο Κύριος συνάντησε έναν πατέρα που είχε το παιδί του άρρωστο, να υποφέρει και να βασανίζεται. Είχε τρέξει παντού, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το βοηθήσει. Μέχρι που ήρθε Εκείνος που αγαπά τον άνθρωπο και μπορεί να κάνει τα πάντα γι’ αυτόν. Και τί του ζήτησε, παιδί μου, ο Χριστός, ως προϋπόθεση; Του ζήτησε την Πίστη, κι αυτή η πίστη του έφερε το θαύμα. Αυτή η πίστη συνέτριψε τον διάβολο. Αυτή την πίστη ζητάει ο Θεός από όλους τους χριστιανούς και ιδιαίτερα από εμάς τους κληρικούς … Αυτή την πίστη, παιδί μου Μιχαήλ, να αγωνίζεσαι να σταθεροποιείς και να αυξάνεις μέσα σου. Τότε θα προσεύχεσαι και θα μιλάς με τον Χριστό. Θα καίει η καρδιά σου για τον Χριστό.

Ο σήμερα τιμώμενος άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, τονίζει ότι “η πίστη διαλύει τη σύγχυση και οδηγεί στη σωτηρία και τον αγιασμό”. Η πίστη, μας βοηθάει να προσευχόμαστε θερμά και να έχουμε προσευχή θερμή και δυνατή που θα την ακούει ο Θεός. Και σκέψου τί σημαίνει να ακούει την προσευχή σου ο Θεός!».

Συνεχίζοντας ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε την οικογένεια του νέου διακόνου και τους πνευματικούς του πατέρες. Επίσης συνεχάρη ιδιαιτέρως τον ίδιο για την απόφαση της αφιερώσεώς του στην Εκκλησία.

«Σε αυτή την εποχή της συγχύσεως, της αποστασίας, της υποτονικότητος πήρες την απόφαση να αφιερωθείς ολοκληρωτικά στον Θεό. Γνωρίζεις τί πιστεύει ο κόσμος για την Ιερωσύνη. Γνωρίζεις ότι θα είσαι άμισθος ιερεύς και γνωρίζεις τί σταυρός είναι η Ιερωσύνη. Μπορούσες να διαλέξεις κάτι άλλο στη ζωή σου. Και προσόντα έχεις, και σπουδές έκανες, και όμως τα αφήνεις όλα στα ματωμένα πόδια του Εσταυρωμένου και λες: Κύριε για εσένα τα δίνω όλα. Όλα για την διακονία των αδελφών μου. Σε συγχαίρουμε παιδί μου για αυτό», τόνισε ο Σεβασμιώτατος κ. Κοσμάς.

Στο κάτωθι βίντεο αξίζει να ακούσετε την εκλεκτή ομιλία του νέου διακόνου, καθώς και την αντιφώνηση του επισκόπου μας.


 

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2021

κοίμηση Νικολάου Παγώνη

 Ιερός Ναός Αποστόλου Παύλου Μεγάλης Χώρας

Εκοιμήθη ο Νικόλαος Παγώνης, ο οποίος διετέλεσε, με αυταπάρνηση, για 55 έτη Πρωτοψάλτης του Ναού μας. Ξεκίνησε την Διακονία του στον Ιερό Ναό, κοντά στον τότε Εφημέριο μακαριστό πατήρ Ευστράτιο Παπαχρήστο, του οποίου υπήρξε άμεσος και ακούραστος συνεργάτης για 30 περίπου χρόνια. Την ίδια συνεργασία συνέχισε και με τους μετέπειτα Εφημερίους π. Νικόλαο Παπαγεωργίου, π. Ιωάννη Λουκά & π. Κοσμά Τσιτσιβό. Πολλοί τον θυμούνται να έρχεται με τα πόδια από το Αγρίνιο ακόμα και με δύσκολες καιρικές συνθήκες, ευρισκόμενος πάντοτε εγκαίρως στο καθήκον του.
Πάντοτε θα θυμόμαστε την παρουσία του στο αναλόγιο όπου έψελνε με ζήλο Κυριακές, Γιορτές αλλά και στις χαρές και τις λύπες μας.
Ο ίδιος όπως έλεγε αισθανόταν Ζαπαντιώτης. Ευχόμαστε ο Θεός να τον αναπαύει.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ.


 

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2021

Η θεόσδοτη και προγονική ελευθερία

 π. Ιωάννου Γκιάφη

Θεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος 

 

Η έλλειψη κάθε καταναγκασμού ή καταπίεσης στη ζωή του ανθρώπου, χαρακτηρίζεται ως ελευθερία. Ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί να σκέφτεται, να εκφράζεται, να αποφασίζει και να ενεργεί, χωρίς καμία πίεση ή βία. Ο ελεύθερος άνθρωπος δρα υπεύθυνα μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης και της νομιμότητας. Ξέρει να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναγνωρίζει την ελευθερία των συνανθρώπων του. Δικαίως ο Ρωμαίος  αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος έλεγε: "Ελεύθερος είναι αυτός που δεν κάνει τον εαυτό του ούτε δούλο, ούτε κανενός τύραννο". Πόσο αλήθεια ανεκτίμητο αγαθό είναι η ελευθερία;

Εύκολα μπορεί να αναρωτηθούμε τι σχέση υπάρχει μεταξύ της ελευθερίας και του σημερινού υψίστου θεομητορικού γεγονότος. Σύμπασα η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει και πανηγυρίζει χαρμόσυνα τον "Ευαγγελισμό της Θεοτόκου". Ζωντανεύει ξανά μπροστά μας την επίσκεψη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην ασήμαντη κόρη της Ναζαρέτ, με σκοπό να την πληροφορήσει ότι θα αξιωθεί από τον Θεό να συλλάβει τον Μονογενή Υιό Του. Η Παρθένος Μαριάμ λαμβάνει την αγγελική είδηση ότι θα γίνει η μητέρα του Υψίστου. Και μάλιστα προσδιορίζεται χρονικά η συνάντηση του αρχαγγέλου με την Μαρία, όταν συμβαίνει έξι μήνες μετά την σύλληψη της εξαδέλφης της, της Ελισάβετ, της μητέρας του Τιμίου Προδρόμου. Φυσικό και επόμενο στην αρχή η Κυρία Θεοτόκος διακατέχεται από φόβο, αλλά γρήγορα ο αρχάγγελος Γαβριήλ την καθησυχάζει. Της εξηγεί τι αξιοθαύμαστο και υπερουράνιο θα συμβεί στην ύπαρξή της. Εκείνη αμέσως, χωρίς καμία περιστροφή, συγκατατίθεται στην προαιώνια "βουλή" του Θεού.

Μια απάντηση ακούγεται απ' το στόμα της "ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου,  γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμα σου" (Λουκ. α΄, 38). Και είναι γεγονός πως μετά την απάντησή της ξεκινάει να τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Ο πολυεύσπλαχνος Θεός, εξαιτίας της άφατης φιλανθρωπίας Του, επιλέγει την Παρθένο Μαρία ως το κατάλληλο πρόσωπό που θα γεννήσει τον "ελευθερωτή των ψυχών ημών". Ως φιλόστοργος πατέρας, ο Δημιουργός Ουρανού και γης, δεν επιθυμεί ο άνθρωπος να κυλιέται στον βούρκο της αμαρτίας και της ακολασίας. Μέχρι την επίγεια έλευση του Μεσσία η ειδωλολατρία είχε κερδίσει έδαφος μεταξύ των ανθρώπων. Μπορεί ο Θεός να έστειλε τους Πατριάρχες, τους Κριτές και τους Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη για να ξυπνήσουν το πλάσμα Του από τον λήθαργο της αμαρτίας, όμως αυτό παρέμεινε εγκλωβισμένο στην αμαρτωλότητά του. Ως εκ τούτου η ενανθρώπιση του Θεού Λόγου σηματοδοτεί τη λύτρωση του ανθρώπου από την φθορά και το θάνατο. Η Παναγία μας με την γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού γίνεται το μέσο της ελευθερίας μας από την αμαρτία, την φθαρτότητα και την θνητότητα.

Αν ο άνθρωπος βίωσε και βιώνει την προσωπική του σωτηρία απ' το κακό, το οφείλει και στην "Πλατυτέρα των Ουρανών". Ανάμεσα στους χαιρετισμούς προς τιμήν της Θεοτόκου, διαβάζουμε και τους εξής: "Χαῖρε ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως, χαῖρε χορηγὲ θεικὴς ἀγαθότητος".  Πράγματι ο Παντοδύναμος Θεός δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο, όμως μέσω της Παναγίας και δη του Υιού της αναδημιουργείται ο άνθρωπος. Πλέον αναπλάθεται ως ελεύθερος από οποιαδήποτε αμαρτωλή και παθογόνα κατάσταση. "Αν συνειδητοποιούσαμε την προσφορά της προς όλους μας, δεν θα ξεκολλούσαμε από πάνω της", έλεγε ο άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης.

Ω, ευτυχής συγκυρία! Σήμερα που τιμούμε το πανάγιο πρόσωπό της και εξυμνούμε τη συμβολή της στην πνευματική μας ελευθερία, ως έθνος γιορτάζουμε και την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στον Τουρκικό ζυγό το 1821. Μαζί με το γεγονός του Ευαγγελισμού δεσπόζει και το γεγονός της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Όπως ο Κύριός μας κατέφθασε για την αιώνια λευτεριά μας, το ίδιο και οι προγονοί μας, αποφάσισαν και θυσιάστηκαν στον βωμό της ελευθερίας, προκειμένου εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε αυτό το πολύτιμο αγαθό. Ο Χριστός μας δώρισε την ελευθερία από την "σατανική" σκλαβιά, οι πρόγονοί μας μάς χάρισαν τη λευτεριά από την οθωμανική δουλεία.

Μπροστά λοιπόν σε αυτές τις αλήθειες οφείλουμε να προβληματισθούμε. Εμείς ως νεοέλληνες πως εκτιμούμε την θεόσδοτη και προγονική ελευθερία; Από τη μία πλευρά μήπως εμμένουμε ορμητικά κλεισμένοι στα πάθη μας και στις αδυναμίες μας; Μήπως περιφρονούμε την Παύλεια παρακαταθήκη:  «Ὑμεῖς γὰρ ἐπ' ἐλευθερία ἐκλήθητε, ἀδελφοὶ» (Γαλ. ε΄ 13); Ο Απόστολος Παύλος διατρανώνει προς τους Γαλάτες ότι «αδελφοί έχετε κληθεί εκ του Θεού να ζείτε ελεύθερα από κάθε δουλεία». Και συμπληρώνει ότι οι χριστιανοί οφείλουν να είναι ελεύθεροι όχι ως προς τις σαρκικές επιθυμίες, αλλά ως προς την άσκηση της ανιδιοτελούς χριστιανικής αγάπης. Από την άλλη πλευρά πως εκτιμούμε την ελευθερία των προγόνων μας, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα μας; Μήπως με το να αδιαφορούμε για την Ελλάδα μας; Το ζούμε! Δυστυχώς ο σημερινός Έλληνας αντί να ακολουθεί τις παραδόσεις του, εμφορείται ξενόφερτες ιδέες και αντιλήψεις. Και αυτό διαφαίνεται από την οργάνωση της παιδείας μέχρι την καθημερινότητά μας. Δεν παρατηρείται παρά μια ατέλειωτη μιμητικότητα αλλοεθνών ηθών και εθίμων. Λησμονούμε πως η αρχαία Ελλάδα έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Είναι λυπηρό και άκρως προδοτικό ως προς την μακραίωνη παράδοσή μας, να μας παρασέρνει διαρκώς το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης, αυτό που δεν θέλει ταυτότητες, ήθη και έθιμα μεταξύ των λαών της γης.

Συμπληρώνονται φέτος 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, του αγώνα κατά του Τούρκου κατακτητή και ίσως έχουμε χρέος να ξεκινήσουμε και την δική μας επανάσταση. Πρώτα την εσωτερική μας επανάσταση! Οφείλουμε να επαναστατήσουμε κατά του αμαρτωλού και εμπαθή εαυτού μας. Και δεύτερον να πραγματοποιήσουμε την εξωτερική μας επανάσταση, δηλαδή να επαναστατήσουμε ενάντια σε όλες εκείνες τις αλλότριες δυνάμεις που επιβουλεύονται την ευλογημένη πατρίδα μας. Έτσι ας διερωτηθούμε κι εμείς, όπως κάποτε ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός Ιωάννης Κωλλέτης ενώπιον του ελληνικού κοινοβουλίου: «Φρίττω, ἐνθυμούμενος τὴν ἡμέραν ἐκείνην, καθ' ἥν ὠμόσαμεν να συνεισφέρωμεν τὰ πάντα διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδας. Πόσο πρέπει να συναισθανθώμεν τὸ βάρος τοῦ ὅρκου τούτου»;  Ας επιτελούμε λοιπόν πάντοτε το χρέος μας τόσο έναντι του Θεού, όσο και απέναντι στην ένδοξη χώρα μας. Γένοιτο!

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

χειροτονία Ιωάννη Γκιάφη εις διάκονο

Μεγάλη χαρά αισθανόμαστε όλη η ψαλτική οικογένεια του Αγρινίου και γενικώς της ιεράς μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για την χειροτονία εις διάκονο του εκλεκτού συναδέλφου Ιωάννη Γκιάφη.

Ο νέος κληρικός υπηρέτησε 15 περίπου χρόνια ως λαμπαδάριος στους ιερούς ναούς Αγίου Αντωνίου και Αγίου Γεωργίου Αγρινίου με πολύ ζήλο. Επίσης, συχνά διακόνησε το αναλόγιο σε αγρυπνίες, πανηγύρεις κι άλλες ακολουθίες. Καλλιέργησε το μουσικό τάλαντο που τού έδωσε ο Θεός και πήρε δίπλωμα βυζαντινής μουσικής από τη σχολή του Αγρινίου. Συμμετέσχε και στο Δ.Σ. του συλλόγου ιεροψαλτών και μάλιστα ως πρόεδρος στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Στις χορωδίες και γενικά τις εκδηλώσεις του σωματείου μας πάντα έδινε το παρόν. Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη οφείλουμε για την συμπαράστασή του στην έκδοση του ψηφιακού δίσκου για τους παλαιούς Αιτωλοακαρνάνες μελωδούς. Τέλος, πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές του συλλόγου μας φέρουν την σφραγίδα κι επιμέλειά του.

Στη χειροτονία του συμπροσευχηθήκαμε πολλοί ιεροψάλτες. Στο δεξιό αναλόγιο ήταν οι: Χρήστος Τόλιας, Δημήτριος Παπακαμμένος, Ανδρέας Φούκας, Γεώργιος Γαρουφαλής, Ανδρέας Αγγελής, Γεώργιος Λιούλιος, Κώστας Καραχάλιος, Ιωάννης Σταμπέλος, Νίκος-Χριστόφορος Γκουτσέλης. Στο αριστερό αναλόγιο απέδωσαν τους ύμνους οι: Ιωάννης και Δημήτριος Ρούμελης, Παναγιώτης Τσώνης, Χρήστος Παλούμπας, Δημήτριος και Νικόλαος Παππάς, Γεώργιος Ρούτσης και Γεώργιος Τσάρκος (από Νικιάνα Λευκάδας). Φυσικά, υπήρξαν και άλλοι συνάδελφοι στο εκκλησίασμα.

Ευχόμαστε ολόψυχα στον πατέρα Ιωάννη Γκιάφη καλή διακονία, με φόβο Θεού και σεμνότητα. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια το δελτίο τύπου της ιεράς μητροπόλεως με τις φωτογραφίες.

Με αφορμή την πρώτη πανήγυρη του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας, Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου, το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, ιερούργησε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αγρινίου. Kατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας χειροτόνησε στον βαθμό του Διακόνου τον λαμπαδάριο του Ναού κ. Ιωάννη Γκιάφη.

Ο νέος διάκονος, ο οποίος είναι έγγαμος, πατέρας ενός τέκνου, θεολόγος και πολιτικός επιστήμων, κατά την προσφώνησή του αναφέρθηκε στο ύψος το οποίο έχει αναβιβάσει η συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας το Μυστήριο της Ιερωσύνης, στις προϋποθέσεις που θα πρέπει να έχει ο υποψήφιος κληρικός, καθώς και σε λόγους Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας για τον Διάκονο και τον Πρεσβύτερο. Στάθηκε σε σημαντικούς και ευλογημένους σταθμούς της ζωής του, που αφορούν την διακονία του στην τοπική Εκκλησία ως ιεροψάλτης, κατηχητής, ομαδάρχης, ραδιοφωνικός παραγωγός, λαϊκός ιεροκήρυκας και μέλος της Επιτροπής Νεότητος της Ιεράς Μητροπολεως, ευχαριστώντας παράλληλα τους κληρικούς και λαϊκούς με τους οποίους συνεργάστηκε.

Ο χειροτονούμενος, ευχαρίστησε επίσης όσους στάθηκαν δίπλα του, από την παιδική του ηλικία μέχρι σήμερα, ενισχύοντας και καλλιεργώντας τον πόθο του. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σύζυγο και τον γιό του, τους γονείς και τα αδέρφια του και τους πνευματικούς πατέρες. Ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Κοσμά για την εμπιστοσύνη του, την στήριξη και την αγάπη του προς το πρόσωπό του και την οικογένειά του.

Απαντώντας, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην γνωριμία του με τον νέο διάκονο, στην ευλάβειά του, στις σπουδές και τα προσόντα του που πάντοτε τα διέθετε με ζήλο στις ποιμαντικές ανάγκες της Εκκλησίας. Τον παρότρυνε πλέον να τα θέσει εξ ολοκλήρου στην διακονία του Χριστού, επισημαίνοντας την σημασία που έχει για κάθε χριστιανό, και ιδιαιτέρως για τον κληρικό, να προσφέρει στην Εκκλησία και στην διακονία του πλησίον, τα χαρίσματα με τα οποία τον προικίζει ο Θεός ή αποκτά αγωνιζόμενος στην πορεία της ζωής του.

Ο Σεβασμιώτατος λαμβάνοντας αφορμή από τον πρώτο εορτασμό του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας, Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο ζούσε ο Όσιος Εφραίμ την Ιερωσύνη∙ τον τρόπο που λειτουργούσε με συντριβή, με δάκρυα, με ευλάβεια∙ για την ταπείνωση και την υπακοή που έδειχνε στους πνευματικούς του πατέρες και γέροντές του∙ αλλά και γενικότερα αναφέρθηκε στον τρόπο ζωής του, λέγοντας ότι ο Όσιος Εφραίμ θα πρέπει να αποτελεί πρότυπο και κανόνα ιερατικής διακονίας για κάθε ιερέα που επιθυμεί να ζει μέσα στη Χάρη του Θεού.

 «Ο Οσιος Εφραίμ έλεγε πως για να έρθει η Χάρις του Θεού στον ιερέα χρειάζεται να έχει πίστη, υπακοή, αγάπη και καθαρότητα. Χωρίς αυτές τις τέσσερις αρετές είναι αδύνατον να λειτουργήσει, μη έχοντας δηλ. πνευματικές εμπειρίες. Χωρίς αυτές τις τέσσερις αρετές είναι αδύνατον να καταβαίνει το Άγιο Πνεύμα στον λειτουργό και να τον γεμίζει. Αυτές τις αρετές, αδελφέ μου Ιωάννη, φρόντισε κι εσύ να καλλιεργείς και να αυξάνεις στη ζωή σου, για να είσαι γεμάτος με Χάρη Θεού», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης 

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος κ. Κοσμάς, ευχαρίστησε την οικογένεια του νέου κληρικού, την νέα διακόνισσα, τους γονείς του και τα αδέρφια του, που με χαρά στήριξαν την απόφασή του να αφιερωθεί και να διακονήσει τον Χριστό.













 

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2021

ηχογράφηση 24-1-2021 στην Μεγάλη Χώρα Αγρινίου

 Στο κάτωθι βίντεο ακούμε διάφορους ύμνους, όπως εψάλησαν την Κυριακή 24 ιανουαρίου 2021 στον ιερό ναό Αποστόλου Παύλου της Μεγάλης Χώρας Αγρινίου.



Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

ο τοις χερουβείμ εποχούμενος...

 Στο κάτωθι βίντεο ακούμε τον συνάδελφο ιεροψάλτη και μουσικοδιδάσκαλο Ανδρέα Γ. Αγγελή να αποδίδει το δοξαστικό των αποστίχων της Υπαπαντής "ο τοις χερουβείμ εποχούμενος..." σε ήχο πλάγιο του τετάρτου και μέλος Αθανασίου Καραμάνη.



Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2021

μνήμη Χαριλάου Ταλιαδώρου

 Ο ημέτερος σύλλογος ιεροψαλτών τιμώντας τη μνήμη του σπουδαίου δασκάλου της ψαλτικής τέχνης Χαρίλαου Ταλιαδώρου (1926 - 2021) παρουσίασε στην σημερινή εκπομπή ψαλτωδία ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε στο κανάλι μας στο youtube.




Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Η "ξεχασμένη" ευγνωμοσύνη.............

 

(Κυριακή ΙΒ' Λουκά)

Ιωάννου Αν. Γκιάφη

Θεολόγου-Πολιτικού Επιστήμονος

 

Ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, αιώνες πριν έρχεται να διακηρύξει μια σπουδαιότατη αρχή για τον ανθρώπινο βίο: "Ευποιίας, ης έτυχες, μνημόνευε." "Να μνημονεύεις τις ευεργεσίες που έχεις λάβει." Η αναγνώριση της ευεργεσίας από την πλευρά του ευεργετημένου ονομάζεται "ευγνωμοσύνη". Ευγνώμων δεν είναι παρά εκείνος που αναγνωρίζει οποιαδήποτε χρονική στιγμή τον ευεργέτη του και ξέρει να τον τιμά με οποιοδήποτε τρόπο. Για πολλούς ως πράξη υπαγορεύεται από τον ηθικό νόμο, το άγραφο δίκαιο που είναι χαραγμένο στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Για άλλους ως ενέργεια υποδεικνύει το ηθικό χρέος που εκπηγάζει από την ελεύθερη βούληση. Η αξία της ευγνωμοσύνης λοιπόν είναι ανυπολόγιστη, όταν παραμένει μια διαχρονική ηθική επιταγή απορρέουσα από "ανθρώπινες καρδιές" που πάλλονται για την αρετή και την δικαιοσύνη.

Αυτή  η αναγνώριση του ευεργέτη από μέρους του ευεργετημένου αποτυπώνεται εναργέστατα στη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Χαρακτηριστικά ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς όντας ιατρός, απομνημονεύει και εν συνεχεία καταγράφει την θαυματουργική θεραπεία δέκα λεπρών από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Δέκα άνθρωποι βασανισμένοι από την τότε ανίατη ασθένεια της λέπρας, προστρέχουν στο έλεος και συνάμα στην αγάπη του παντοδύναμου Θεού. Εμπιστεύονται τις ταλαιπωρημένες υπάρξεις τους στον "Μέγα Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων ημών". Η φράση τους: "Ιησού επιστάτα, ελέησον μας", φανερώνει την απόλυτη πεποίθησή τους στην θεραπευτική δύναμη του Σωτήρος Χριστού. Και πράγματι ο Κύριος εισακούει το εναγώνιο αίτημά τους, αφού κατά την πορεία τους προς τους ιερείς, διαπιστώνουν την οριστική εξαφάνιση της λέπρας.

Ένα θαύμα πραγματοποιείται στην ύπαρξή τους. Μια επίσκεψη της Θείας Χάριτος λαμβάνει χώρα στη ζωή τους. Μια ευεργεσία του Δωρεοδότη Χριστού πραγματώνεται στην αδύναμη και ασθενική οντότητά τους. Κι ενώ βιώνουν μια τόση μεγάλη χάρη, γρήγορα την λησμονούν. Μόνο ένας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους εννέα λεπρούς, όταν επιστρέφει προκειμένου να αποδώσει την ευγνωμοσύνη του προς τον Κύριο για την θεραπεία του. Και μάλιστα γυρίζει να ευχαριστήσει τον Ιησού ένας αλλοεθνής, ένας ξένος ως προς το Ισραηλιτικό γένος. Πρόκειται για ένα Σαμαρείτη, ο οποίος νοιώθει την ηθική υποχρέωση να επιστρέψει, να πέσει στα πόδια του Ιησού και να του εκφράσει ένα τεράστιο "Ευχαριστώ". Δικαιολογημένα ο άγιος Θεοφύλακτος θα σημειώσει: "Παρότι οι εννέα ήταν Ισραηλίτες, ομοεθνείς του Κυρίου, φάνηκαν αχάριστοι. Αντίθετα ο Σαμαρείτης επέστρεψε για να διατυπώσει την ζωηρά ευγνωμοσύνη του προς τον θεραπευτή του". 

Δυστυχώς οι εννέα λεπροί ανακτώντας τις βιολογικές τους δυνάμεις, εγκλωβίζονται κατ' αποκλειστικότητα σ' αυτές. Εμμένουν στον εγωισμό τους και ούτε λεπτό δεν συλλογίζονται σε ποιόν οφείλουν την υγεία τους. Ο μικρόκοσμός τους, ο ίδιος τους ο εαυτός, τους οδηγεί στη λησμοσύνη της πηγής της δύναμής τους. Ενώ αρχικά θεραπεύονται, με την μετέπειτα συμπεριφορά τους κυλούν στην αμαρτία. Η αγνωμοσύνη τους γίνεται ο πρόξενος της διακοπής της κοινωνίας τους με τον Θεό, αφού εν τέλει αποδεικνύονται επιλήσμονες της υψίστης δωρεάς Του.

Από την άλλη πλευρά συγκλονίζει η όλη "καρδιακή" κίνηση του Σαμαρείτη. Δεν λησμονά ούτε δευτερόλεπτο τον ευεργέτη του. Σπεύδει να γυρίσει πίσω και να τον ευχαριστήσει για το μεγάλο δώρο που του έκανε. Τρέχει να τον δοξάσει για το "καλό" που του πραγματοποίησε. Δεν κλείνεται στο καβούκι του, εκμεταλλευόμενος τις δυνάμεις του και αδιαφορώντας γι' αυτόν που τον έσωσε από την ανίατη ασθένειά του. Γι' αυτό κι ο Χριστός τον επιβραβεύει για την "ευγνώμονα" στάση του, όταν του χορηγεί και την ψυχική του λύτρωση. Με την επάνοδό του στον Ιησού επιτυγχάνει την οικοδόμηση του δεσμού του με τον Δημιουργό. Απεναντίας οι άλλοι εννέα με την αχαριστία τους διαλύουν τη σχέση τους με τον Πλαστουργό. Επομένως με την πράξη του λεπρού Σαμαρείτη ενσαρκώνεται ο λόγος του οσίου Πέτρου του Δαμασκηνού: "Ο Θεός εξαιτίας της πολλής Του αγαθότητας χαρίζει κάθε καλό στη ζωή μας, όταν βεβαίως τον ευγνωμονούμε. Εάν όμως είμαστε αγνώμονες, εκπίπτουμε κάθε αγαθού που ανήκει στον Δικαιοκρίτη Θεό."

Ο ευχαριστιακός τρόπος ζωής είναι κατεξοχήν γνώρισμα του χριστιανικού βίου. Ο Κύριος διαρκώς ευεργετεί το τελειότερο πλάσμα Του. Η υγεία, η ευτυχία, η εργασία, η οικογένεια και προπάντων η ίδια η ζωή, συγκαταλέγονται μεταξύ των δωρεών του Θεού προς τον άνθρωπο. Γι' αυτό και ο αληθινός χριστιανός έχει χρέος νυχθημερόν να μην είναι επιλήσμων των θείων δωρημάτων. Ο Θεός βεβαίως δεν έχει ανάγκη των "ευχαριστιών" μας, διότι είναι ανενδεής δηλ. δεν χρειάζεται τίποτα και η δόξα Του βρίσκεται στην αγάπη Του προς τους ανθρώπους. Όμως εμείς έχουμε ανάγκη της δικής του απολύτρωσης. Ως εκ τούτου λίαν δόκιμα ο Ιερός Χρυσόστομος θα τονίσει: "Η ευχαριστία μας δεν προστίθεται σε Αυτόν, εμείς μέσω αυτής γινόμαστε πιο οικείοι προς Αυτόν."

Ίσως όμως προκύψει μέσα μας ένας προβληματισμός : "Ευγνωμονούμε τον Θεό μόνο στις χαρές και για ό,τι μας δωρίζει; Ή οφείλουμε να τον δοξάζουμε και στις θλίψεις μας;" Εύλογος ο προβληματισμός μας! Όμως εδώ κρύβεται η πνευματική υπέρβαση της χριστιανικής ζωής. Πάντοτε ως κέντρο στη ζωή του ο πιστός οφείλει να έχει τον Ζωοδότη Κύριο. Τι γράφει ο απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς; "Εν παντί ευχαριστείτε."(Θεσ. 5,18) Σε όλες τις περιστάσεις το εκκλησιαστικό ήθος προτάσσει την άπειρη ευγνωμοσύνη προς τον πανοικτίρμονα Κύριο. Τόσο στις χαρές, όσο και στις θλίψεις του γνήσιου χριστιανού πρυτανεύει η ευχαριστία προς τον πολυεύσπλαχνο Θεό.

Και στο σημείο αυτό καλούμαστε να θυμηθούμε το παράδειγμα του αγίου νεομάρτυρος Γεωργίου του εν ωαννίνοις. Ποτέ δεν ξέχασε τον Κύριο! Αν και αλλεπάλληλες φορές η πίστη του δοκιμάστηκε από τους μωαμεθανούς, εκείνος με την διαρκή χριστιανική του ομολογία φανέρωνε την ευχαριστιακή του δοξολογία προς τον Τριαδικό Θεό. Μπορεί οι Τούρκοι, προκειμένου να τον εμπαίξουν, να του έδωσαν το μουσουλμανικό όνομα "Γκιαούρ Χασάν", εκείνος έμεινε στέρεος στο χριστιανικό του φρόνημα, αμυνόμενος την αληθινή ορθόδοξη χριστιανική του ταυτότητα. Έφθασε δυο φορές στο μεχκεμέ(δικαστήριο), αλλά και τις δυο φορές διατράνωσε την αμετακίνητη χριστιανική του πίστη. Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθεί στη φυλακή και κατόπιν να ακολουθήσουν φρικτά βασανιστήρια. Δεν κάμφθηκε, απεναντίας αδιαλείπτως ευχαριστούσε τον Θεό καθότι πλησίαζε η ώρα που θα έρχονταν "πρόσωπο με πρόσωπο" με Αυτόν.

Σώζεται δε ότι την προπαραμονή του δι' απαγχονισμού θανάτου του(+17 Ιανουαρίου 1838), ένα από τα πολυώδυνα μαρτύρια του υπήρξε η τοποθέτηση μιας τεράστιας πέτρας πάνω από το σώμα του. Τον ξάπλωσαν και επάνω του έβαλαν έναν ογκόλιθο, ο οποίος του πίεζε αφόρητα το στήθος. Ξαφνικά το βράδυ είδε ένα λευκοφορεμένο άνδρα και του είπε: "Χαίρε Γεώργιε, μη φοβάσαι!". Το πρωί όλοι μετ' εκπλήξεως τον βρήκαν σώο και αβλαβή, δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον Θεό γι' αυτή την ευεργεσία Του. Η μόνη οδός για την διατήρηση της κοινωνίας μας με τον Κύριο είναι η διαρκής ευγνωμοσύνη μας προς Αυτόν. Εξάλλου συνεχώς ο λειτουργός του Υψίστου σε κάθε Θεία Λειτουργία μας παρακινεί: "Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω". Γένοιτο!