Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2020

συναυλία χριστουγεννιάτικη

Τον Δεκέμβριο του 2019 το εργαστήρι νέων με αναπηρίες "Παναγία Ελεούσα" διοργάνωσε χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Μεσολόγγι.

Εκλήθη και απέδωσε εκκλησιαστικούς ύμνους η χορωδία του συλλόγου ιεροψαλτών ιεράς μητροπόλεως Αιτωλίας & Ακαρνανίας "αρχιδιάκονος Άνθιμος" με έδρα το Μεσολόγγι με διευθυντή τον πρωτοψάλτη και μουσικοδιδάσκαλο Ιωάννη Δακαλάκη.

Μεταξύ των άλλων τροπαρίων η χορωδία απέδωσε το απολυτίκιο της Παναγίας Ελεούσας, το δοξαστικό αίνων της Κυριακής των Προπατόρων, το κάθισμα "δεύτε ίδωμεν πιστοί", ορισμένους ειρμούς από τις διπλές καταβασίες, στιχηρό - δοξαστικό - και νυν των αίνων των Χριστουγέννων, κράτημα Πέτρου Λαμπαδαρίου σε ήχο πλάγιο του πρώτου, το απολυτίκιο της εορτής, καθώς και κάλαντα.

Στο κάτωθι βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την εκδήλωση.



Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2020

ηχογραφήσεις μοναχού Πανάρετου

Ο αείμνηστος αγιορείτης μοναχός Πανάρετος (Μακρυγιάννης) με καταγωγή από την Πάτρα υπήρξε ένας εξαίρετος ιεροψάλτης και μουσικοδιδάσκαλος.

Είχε την καλή συνήθεια να ηχογραφεί σε κασέτες κλασικά μαθήματα, τα οποία μοίραζε αφειδώς για βοήθεια των σπουδαστών της εκκλησιαστικής μουσικής.

Όλες αυτές λοιπόν τις ηχογραφήσεις μπορούμε να τις βρούμε συγκεντρωμένες και ταξινομημένες εδώ.  Μάλιστα, εκτός από τα αρχεία mp3, περιλαμβάνονται και τα κείμενα σε μορφή pdf.

 Η σπουδαία αυτή εργασία αυτή πραγματοποιήθηκε από εκλεκτό φίλο, μέλος του συλλόγου ιεροψαλτών με έδρα το Αγρίνιο.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Η αληθινή τροφός της ανθρώπινης ζωής

 (Μια μικρή συμβολή στην πολυσυζητημένη "Θεία Ευχαριστία")

 

Το αίσθημα που προκαλείται στον άνθρωπο από την έλλειψη τροφής, ονομάζεται πείνα. Αναμφισβήτητα ο καθένας μας στην καθημερινότητά του έχει νοιώσει το αίσθημα αυτό, όταν για κάποιο λόγο στερείται το φαγητό του. Εξάλλου όλος ο βιοποριστικός αγώνας του ανθρώπου προσβλέπει στην άμεση ικανοποίηση της πείνας. Ο οποιοσδήποτε πασχίζει διαρκώς να εξεύρει τρόπους ή μέσα για την κάλυψή της. Είτε κάποιος εργάζεται και διαμέσου των εσόδων του αποσκοπεί στην αγορά των τροφίμων, είτε ο άλλος καλλιεργεί τη γη και γεύεται τους καρπούς των κόπων του. Και οι δύο στοχεύουν στην αυτοσυντήρησή τους. Επομένως η εκμηδένιση του αισθήματος της πείνας αποτελεί ένα πάγιο αίτημα όχι μόνο του ατόμου, αλλά και της κοινωνικής ολότητας.

Και εδώ ίσως προτάξουμε το ερώτημα: Τι σχέση έχει το αίσθημα της πείνας με την σημερινή Θεομητορική εορτή; Μα πως αλήθεια συνδέεται η πείνα με το ευλογημένο πρόσωπο της Θεοτόκου; Βεβαίως και υπάρχει διασύνδεση, όταν μεταξύ των άλλων στο ναό που εισήλθε τριών ετών, είχε να αντιμετωπίσει και το αίσθημα της αυτοσυντήρησής της. Πως ικανοποιούσε την πείνα της όλα αυτά τα χρόνια μέσα στα Άγια των Αγίων, τη στιγμή που στερούνταν τη γονική προστασία και θαλπωρή; Ήταν δυνατόν μια μικρή κοπελίτσα να αυτοσυντηρείται, όταν εξαρτιόταν από τους γονείς της;

Εορτάζοντας τα ιερά "Εισόδια της Θεοτόκου στον οίκο του Θεού", ζωντανεύουν μπροστά μας  ξανά όλα εκείνα τα πρόσωπα που συνυπούργησαν στην "προκήρυξη" της ανθρώπινης σωτηρίας. Πρώτοι παρελαύνουν οι δίκαιοι γονείς της, Ιωακείμ και Άννα, οι οποίοι προθυμοποιούνται και αφιερώνουν την μονάκριβη κόρη τους Μαριάμ στο ναό του Υψίστου. Πιστεύουν ακράδαντα ότι η Παρθένος Μαρία είναι ένα δώρο του Θεού προς αυτούς και η θέση του δώρου αυτού βρίσκεται μέσα στον πανίερο ναό. Δεύτερες παρουσιάζονται οι "παρθένες κόρες" των Εβραίων που μετά λαμπάδων ακολουθούν την Παναγία μας στον οίκο του Κυρίου. Δεν πρόκειται παρά για λευκοφορεμένες κοπέλες που συνοδεύουν την "τριετίζουσα" Μαρία στην "κατοικία του Θεού." Και τρίτος εμφανίζεται ο αρχιερέας Ζαχαρίας, ο οποίος σύμφωνα με το "Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου", παραλαμβάνει την Θεοτόκο Μαρία και την οδηγεί στο πιο ιερό μέρος του ναού, στα Άγια των Αγίων. Την τοποθετεί στο τρίτο σκαλί του θυσιαστηρίου γιατί "ἐν ἀδύτοις Θεοῦ, προετοιμασθῆναι εἰς κατοικίαν Λόγου". Δεν υπάρχει ιερότερος χώρος και συνάμα προσφορότερος τόπος για την προετοιμασία της για το μυστήριο της Σαρκώσεως του Θεού Λόγου.

Πράγματι δώδεκα ολόκληρα χρόνια παραμένει στα Άγια των Αγίων και συγκεκριμένα μέχρι τον "θείο Ευαγγελισμό" της. Όμως πως διατρέφονταν όλα αυτά τα χρόνια; Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση άγγελος Κυρίου κατέβαινε εξ ουρανού και της χορηγούσε την τροφή. Γράφει χαρακτηριστικά ο ιερός υμνογράφος: "Τότε και Γαβριήλ απεστάλη προς σε την πανάμωμον, τροφήν κομίζων σοι." Ο αρχάγγελος Γαβριήλ εμφανίζεται να πρωτοστατεί στον επισιτισμό της Θεοτόκου. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που ο αρχάγγελος Γαβριήλ συμβάλει στην έκβαση του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, αφού και σε άλλα σημεία αυτού μαρτυρείται η ευεργετική παρουσία του. Όσον αφορά το είδος της τροφής, οι ιεροί ερμηνευτές σημειώνουν πως δεν τρέφονταν με υλική, αλλά με ουράνια τροφή. Ευρισκόμενη σε συνεχή θεωρία με τον Θεό, είχε ως συνέπεια την αναστολή των σωματικών της ενεργειών . Η καθημερινή της τροφή στέλνονταν από τον ουρανό. Γι' αυτό και ο άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως γράφει ότι η Μαριάμ τρέφονταν με "αμβροσία" και "νέκταρ", τροφές που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Χρησιμοποιώντας τους όρους αυτούς θέλει να υπερτονίσει την ποιότητα της τροφής και την ιερότητα του προσώπου για το οποίο προορίζονταν. Άρα δικαίως ο ιερός υμνογράφος θα την χαρακτηρίσει ως "την άνωθεν τροφήν, την απόρρητον."

Η Κυρία Θεοτόκος στα Άγια των Αγίων αφενός καλλιεργούσε την ψυχή της μέσα από την καθημερινή μελέτη των Ιερών Γραφών και την αδιάλειπτη προσευχή της, αφετέρου συντηρούσε το σώμα της με την "απόρρητον τροφή". Αυτή λοιπόν η επουράνια τροφή όχι μόνο την ενίσχυε σωματικά, αλλά και αναζωπύρωνε τη Χάρη του Θεού στην ύπαρξή της. Αυτή την "άνωθεν" τροφή γεύονταν και οι αναρίθμητοι άγιοι της Εκκλησίας, όταν μετείχαν των άκτιστων ενεργειών του Τρισυπόστατου Θεού. Κατ' αντιστοιχία την ουράνια αυτή τροφή δύνανται να απολαύσουν και οι χριστιανοί, κάθε φορά που προσέρχονται στο "Ποτήριο της Ζωής". Μεταλαμβάνοντας κάποιος το πανάχραντο Σώμα και το πανάγιο Αίμα του Σωτήρος Χριστού, καθίσταται κοινωνός της "απόρρητης τροφής", την οποία πρώτοι γεύθηκαν η Κυρία Θεοτόκος και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Βασική προϋπόθεση όμως μετοχής του χριστιανού στο "μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας" είναι η κατάλληλη προετοιμασία του. Έχοντας προηγηθεί μια ειλικρινέστατη εξομολόγηση ενώπιον του πνευματικού του πατέρα, καθώς και η έμπρακτη μετάνοιά του, τότε κοινωνώντας "των Αχράντων και Φρικτών του Χριστού μυστηρίων" μπορεί να αισθανθεί την πνευματική πλήρωση και την κατά Θεόν ολοκλήρωσή του. Έχοντας πετύχει την κάθαρσή του από "παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος", έχει την δυνατότητα να ζωοποιείται και κυρίως να προγεύεται την Βασιλεία του Θεού. Και σε αυτό το σημείο ίσως οφείλουμε να φέρουμε στη σκέψη μας τα λόγια του λειτουργού κατά την θεία λατρεία: "Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού.... εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον". Η Εκκλησία τελώντας εν συνόλω την Θεία Ευχαριστία, ενδιαφέρεται τόσο για το πρόσκαιρο παρόν, όσο και για το αιώνιο μέλλον.

Και δυστυχώς σήμερα ακούγονται φωνές που εναντιώνονται σε αυτό το "θείο δώρο", την "θεία κοινωνία". Υβρίζουν λυσσαλέα και καταφέρονται με αδικία έναντι της "θείας μετάληψης", όταν την εξισώνουν με οτιδήποτε γήινο και μάταιο. Αλήθεια είναι ποτέ δυνατόν κάτι το ανθρώπινο, να υπερβεί το θεϊκό; Είναι ποτέ εφικτό το γήινο να υπερκαλύψει το επουράνιο; Μπορεί άραγε ένας ιός, όσο θανατηφόρος κι αν είναι, να εξοντώσει τον Θεάνθρωπο Χριστό; Μπορεί η θνητότητα να αναμετρηθεί με την αθανασία; Και την απάντηση μας την δίνει ο άγιος Κυπριανός επίσκοπος Καρχηδόνος, όταν μεταξύ των άλλων αναφέρει: "Η Θεία Κοινωνία είναι δύναμις ζωής και εφόδιο αιωνιότητας! Γι' αυτό οι χριστιανοί που μπαίνουν στη μάχη της ζωής, να μην αφήνονται γυμνοί και άοπλοι, αλλά ας σκεπάζονται με τη σκέπη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού." Επομένως είναι ανυπολόγιστη η δύναμη που λαμβάνουμε από την μετοχή μας στην Θεία Κοινωνία.

Είθε λοιπόν συνειδητοποιώντας την υπεραξία του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, όχι μόνο να πυκνωθεί η "μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης" προσέλευσή μας, αλλά και να δίδουμε την αληθινή μαρτυρία μας για τα κοσμοσωτήρια αποτελέσματά της. Γένοιτο!

                

Ιωάννης Αν. Γκιάφης

πολιτικός επιστήμων – θεολόγος - ιεροψάλτης

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

ένα όνομα με έντονο συμβολισμό

Αιώνες πριν έρχεται ο αρχαίος κυνικός φιλόσοφος Αντισθένης και διατυπώνει μια αλήθεια: "ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις". Η γνώση για τον άνθρωπο ξεκινά από τη στιγμή που ανακαλύπτει τη σημασία των λέξεων. Πραγματικά οι λέξεις είναι φορτωμένες με "ιστορία και πολιτισμό". Πίσω απ' αυτές κρύβονται ιδεολογίες και συνειδήσεις. Μαρτυρούν τον χρόνο, αλλά και εκπροσωπούν έναν χώρο. Λίαν εύστοχα ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς θα γράψει: "Ακόμη κι αν ξεχνούν οι άνθρωποι, πάντα θυμούνται εκείνες!" Και μόνο να σκεφτεί κανείς πόσες χιλιάδες ελληνικές λέξεις έχει δανειστεί η αγγλική γλώσσα, αρκεί για να ειδωθεί το πλούσιο εννοιολογικό τους περιεχόμενο. Επομένως κατανοείται η σπουδαιότητά τους, όταν εμείς δεν οφείλουμε μόνο να τις προφέρουμε με το στόμα, αλλά και να γνωρίζουμε το "βάθος" τους.

Και εδώ ίσως μας γεννάται ένα ερώτημα: Αλήθεια τι σχέση μπορεί να υπάρχει μεταξύ της ονοματολογίας και του σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος; Μίλησε πουθενά ο Θεάνθρωπος Κύριος για τις λέξεις; Και βεβαίως, όχι! Μπορεί όντως να μην αναφέρθηκε, όμως εξετάζοντας ενδελεχώς ένα όνομα της περικοπής, βρίσκουμε άρρηκτη σχέση. Καταρχάς ζωντανεύουν ενώπιον μας δυο διαφορετικοί ως προς την οικονομική τους κατάσταση άνθρωποι. Από τη μία πλευρά ένας πλούσιος άνδρας, ο οποίος ζει μέσα στις ανέσεις και στην πολυτέλεια. Το μόνο του ενδιαφέρον είναι η καθημερινή καλοπέραση. Από την άλλη πλευρά περιγράφεται ένας πάμφτωχος άνθρωπος, ο οποίος βιώνει ένα ατέλειωτο δράμα. Πρόκειται για έναν ρακένδυτο, πληγωμένο και τρομερά πεινασμένο που προσπαθεί να χορτάσει από τα ψίχουλα της τράπεζας του πλούσιου. Εύκολα λοιπόν αντιλαμβάνεται κάποιος πως παριστάνονται δυο εκ διαμέτρου αντίθετοι άνθρωποι.

Ο μεν πλούσιος δεν κατονομάζεται και ο Χριστός διατηρεί την ανωνυμία του. Και σε αυτό το σημείο θα ρωτήσει ο Ιερός Χρυσόστομος: "Ποιό είναι το όνομα του πλούσιου; Είναι ανώνυμος! Και τούτο διότι δεν προσφέρει κάτι το θεάρεστο, ώστε να μνημονεύεται το όνομά του." Όλα τα υλικά του αγαθά τα κρατάει αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό του, χωρίς να σκέπτεται τον πτωχό της πόρτας του. Μάλιστα ο άγιος Ιωάννης θα τον χαρακτηρίσει σαν το δέντρο της βελανιδιάς, που ενώ έχει μεγάλο ύψος και φέρει πολλούς καρπούς, με αυτούς τρέφονται μόνο τα ζώα. Δυστυχώς η προσκόλλησή του στην ύλη, αντί να του χαρίζει την πραγματική ευτυχία, του ζημιώνει την ύπαρξή του. Προτιμάει την θαλπωρή του σώματός του και παραμελεί εντελώς την φροντίδα της ψυχής του. Γι' αυτό ο άγιος Θεοφύλακτος θα σημειώσει χαρακτηριστικά: "Δεν αξιώνεται από τον Υιό και Λόγο του Θεού καν να ονομάζεται!"

Ο δε πτωχός ονομάζεται "Λάζαρος", κάτι για το οποίο ο Χριστός μας πληροφορεί από την αρχή της παραβολής. Αναζητώντας τη σημασία του ονόματός του, θα συναντήσουμε στο εβραϊκό βιβλίο "Ταλμούδ" να σημαίνει: "Ο Θεός είναι βοηθός μου!". Όλη η ζωή του πτωχού Λαζάρου είναι μια τρανταχτή απόδειξη του ονόματός του. Παρά τις δυσκολίες και τις συμφορές του, ποτέ του δεν εγκατέλειψε τον Δημιουργό. Παρά τις αρρώστιες του και την πείνα του, ποτέ δεν έχασε την ελπίδα του προς τον πολυεύσπλαχνο Θεό. Ως εκ τούτου επιβραβεύεται, αφού καταξιώνεται μετά θάνατον να απολαμβάνει την παραδείσια τρυφή. Ό,τι στερήθηκε εν ζωή, τώρα το γεύεται στην αιωνιότητα.

Αντιθέτως ο "ανώνυμος" πλούσιος στην "περά του τάφου" ζωή στερείται τα αγαθά και κατατάσσεται στον Άδη. Εκεί υποφέρει και διαρκώς βασανίζεται. Και δοκιμάζεται όχι για την πλούσια κατάστασή του, τα πολυτελή ενδύματά του και τα ακριβά φαγητά του. Καταδικάζεται στην κόλαση διότι το μόνο που τον ενδιέφερε, ήταν η φροντίδα του εαυτού του. Περιφρονούσε τον διπλανό του. Απαξίωνε εντελώς τον πτωχό Λάζαρο και τώρα τον απαξιώνει ο Θεός στέλνοντάς τον στον τόπο της Βασάνου. Παρότι ζητά από τον Αβραάμ λίγο νερό, εντούτοις ο δίκαιος πατριάρχης κωφεύει σε αυτή του την παράκληση. Θα συμπληρώσει ο Ιερός Χρυσόστομος: "Μπορεί ο πλούσιος να κατείχε χρήματα και να ήταν ντυμένος με πορφυρά ρούχα στην παρούσα ζωή, στην "άλλη" ζωή ούτε μιας σταγόνας νερού δεν είναι άξιος."

Αν και τα μηνύματα που αρδεύονται από την σημερινή παραβολή είναι πάμπολλα, εμείς ας σταθούμε στην υπομονετική στάση του Λαζάρου και κατ' επέκταση στην αγόγγυστη προσήλωσή του στο Θεό. Όσοι ελπίζουν στο Άγιο Όνομά Του, ο Θεός ακόμη και στις ανυπέρβλητες δυσκολίες δεν τους αφήνει ανυπεράσπιστους. Μπορεί φαινομενικά να μην έχουμε φθάσει στη "θεωρία" του Θεού, όμως γίνεται αντιληπτός μέσα από την διαρκή παρουσία Του στη ζωή μας. Τον καταλαβαίνουμε μέσα από τις πολλές και καθημερινές δωρεές Του. Μόνο κάποιος τυφλωμένος από τα πάθη του και εγκλωβισμένος στις αδυναμίες του, δεν επιθυμεί την κοινωνία του μετά του Θεού. Η πνευματική ζωή δεν είναι παρά ένας διαρκής αγώνας της εν Χριστώ οικείωσης, στο να προσεγγίσουμε όλο και περισσότερο τον Πλάστη μας. Ο πλούσιος της περικοπής τον απομάκρυνε με την υλιστική πορεία του, ενώ ο πτωχός Λάζαρος τον είλκυσε με τις δοκιμασίες και τις θλίψεις του. Στήριγμά του και βακτηρία ο πανοικτίρμων Κύριος!

Το ίδιο συμβαίνει και με τους σήμερα εορταζόμενους αγίους. Προβάλλοντας η Αγία μας Εκκλησία τους αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό, τους εξ Ασίας, μας υπενθυμίζει ότι η "εξ ύψους βοήθεια" φανερώνεται στον κόσμο και μέσα από τη ζωή και τα έργα των αγίων μας. Πόσους θεράπευσαν όχι μόνο με τα τότε ιατρικά μέσα, αλλά κυρίως με τη δυνατή προσευχή τους; Πόσους κατάφεραν να γιατρέψουν χρησιμοποιώντας ως φάρμακο μόνο το ζωοποιό όνομα του Χριστού; Αδιάλειπτο μέλημά τους η ανακούφιση του πάσχοντος αδελφού και η θεραπεία της κάθε αρρώστιας. Το αξιομνημόνευτο δε είναι ότι αυτή "η θαυματουργική δύναμή τους" συνεχίστηκε και μετά θάνατον διαμέσου των χαριτόβρυτων λειψάνων τους. Έτσι σπεύδουμε ακόμη και σήμερα να τους παρακαλέσουμε να επισκέπτονται και τις δικές μας ασθένειες, δωρίζοντάς μας την ποθητή ψυχοσωματική ίαση.

Ζώντας σε χαλεπούς καιρούς, όπου προτάσσονται τα κοσμικά θέλγητρα και παραχαράσσονται οι πνευματικές αξίες, έχουμε χρέος να συνταχθούμε με τον Σωτήρα Χριστό. Εξάλλου μην λησμονούμε πως ο Θεός είναι διαρκώς δίπλα μας και θέλει τη σωτηρία μας. Εάν φέρουμε στη σκέψη μας το όνομα του Κυρίου μας, θα μας διαλύσει κάθε προβληματισμό ή αμφιβολία μας. "Εμμανουήλ", το οποίο σημαίνει ο Θεός μαζί μας! Ο Χριστός φθάνει στη γη για να μας συντροφεύσει όλες τις ημέρες της ζωής μας. Το αν με τις ανίερες και βέβηλες πράξεις μας απομακρύνουμε τη Χάρη του Θεού από πάνω μας, φταίχτες είμαστε εμείς. Ας το βάλλουμε λοιπόν στην καρδιά μας: "ο Χριστός διαρκώς είναι εν μέσω ημών!" Γένοιτο!   

                                                                                                                        Ιωάννης Αν. Γκιάφης

θεολόγος – ιεροψάλτης – πολιτικός επιστήμων

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020

αγρυπνίες Παναγίας Γοργοϋπηκόου

 Στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Λεπενούς ετελέσθη προχθές ιερά αγρυπνία προς τιμήν τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου Γοργοϋπηκόου.

Συλλειτούργησαν οι ιερείς: αρχιμ. π. Σιλουανός Ψιλλιάς (όστις και εκήρυξε τον θείο λόγο), π. Σπυρίδων Μαμασούλας, π. Θεοδόσιος Αθανασόπουλος και ο οικείος εφημέριος π. Χρυσοβαλάντης Παπασπύρος.

Στα αναλόγια ήταν οι ιεροψάλτες του ναού Δημήτριος Παπακαμμένος και Ιωάννης Τσιρογιάννης.

Ακολουθεί σχετικό βίντεο.


Επίσης, αγρυπνία πραγματοποιήθηκε στον ιερό ναό Αποστόλου Παύλου της Μεγάλης Χώρας, όπου υπάρχει προσκυνητάρι.

Μαζί με τον ιερέα του χωριού π.Κοσμά Τσιτσιβό συλλειτούργησαν οι π.Δημήτριος Χαμαλέτσος και π.Ιωάννης Κολοβός, ενώ συμπροσευχόμενος στο ιερό βήμα ήταν ο π.Κωνσταντίνος Μπρέσιακας.

Στα δύο αναλόγια συγκεντρώθηκαν πολλοί ιεροψάλτες κι έτσι οι ύμνοι αποδόθηκαν κατά χορωδιακό τρόπο, γεγονός που προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση στους εκκλησιαζομένους κι εξεφράσθησαν με τα καλύτερα λόγια.


Αναφέρουμε κατ' αλφαβητική σειρά τα ονόματα:

Αγγελάκης Αθανάσιος
Αυγέρης Θεόδωρος
Γαρουφαλής Γεώργιος
Γαρουφαλής Λεωνίδας
Λανάρας Κωνσταντίνος
Νάκος Κωνσταντίνος
Παλούμπας Χρήστος
Πετρόπουλος Αθανάσιος
Ρούμελης Ιωάννης
Τασολάμπρος Ιωάννης
Τσιρώνης Δημήτρης



Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020

ένα άλλου είδους πολίτευμα

Ιωάννου Αν. Γκιάφη

Θεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος 

 

Ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης θέλοντας να ορίσει το "πολίτευμα", γράφει τα εξής: "Πολίτευμα στί τ κύριον τν πόλεων". "Πολίτευμα είναι εκείνο που ασκεί στην πόλη την κυριαρχία". Πράγματι ως πολίτευμα προσδιορίζεται "το σύστημα της διακυβέρνησης ενός κράτους, καθώς και το σύνολο των νόμων που διέπουν την λειτουργία του." Η μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας μας διδάσκει πως διάφορα είδη πολιτευμάτων κυριάρχησαν στο παγκόσμιο προσκήνιο. Άλλοτε εμφανίστηκε η μοναρχία – η ηγεσία του λαού συγκεντρωμένη στα χέρια του ενός. Άλλοτε παρουσιάστηκε η ολιγαρχία ή αριστοκρατία – η εξουσία των "λίγων". Και άλλοτε εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία στην οποία κυρίαρχος είναι ο λαός. Αναντίρρητα μέχρι σήμερα διαγράφεται ιστορικά μια "πολιτειακή εξέλιξη", όταν από τον βασιλιά μεταβατικά και με διάφορες πολιτικές διακυμάνσεις, περάσαμε στην λαϊκή κυριαρχία.

Φυσιολογικά όμως θα μας δημιουργηθεί ένας προβληματισμός: "Τι σχέση υφίσταται μεταξύ του πολιτεύματος και της εκκλησιαστικής κοινότητας"; Μα, θα σπεύσει κάνεις να υποστηρίξει πως το πολίτευμα σχετίζεται κατ' αποκλειστικότητα με την ορθή και έννομη λειτουργία ενός κράτους. Αντιθέτως και η Αγία μας Εκκλησία διαθέτει το δικό της πολίτευμα. Αλήθεια έχουμε ποτέ αναρωτηθεί τι παρακαλούμε τον πολυεύσπλαχνο Θεό κάθε φορά που ψάλλουμε το απολυτίκιο του Σταυρού; Τον ικετεύουμε όπως διαφυλάσσει το δικό Του πολίτευμα δια του Σταυρού ("κα τ σν φυλάττων δι το σταυρο σου πολίτευμα"). Ο μικρός και δη ευκολομνημόνευτος αυτός ύμνος μάς αποκαλύπτει το πολίτευμα της Εκκλησίας μας. "Το σταυρικό πολίτευμα!'' Τα πάντα μέσα στην εκκλησιαστική ζωή στηρίζονται στον Σταυρό. Παντού στον λειτουργικό βίο κυριαρχεί ο Τίμιος Σταυρός. Αλλά και στην πνευματική πορεία εκάστου χριστιανού υπάρχει ο Σταυρός, τόσο ως σύμβολο της ενσωμάτωσής του στο σώμα του Χριστού, όσο και ως βίωμα στον αγώνα του από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωση. Δικαιολογημένα λοιπόν ο Σταυρός του Κυρίου είναι το λάβαρο της Εκκλησίας μας, αλλά και ο τρόπος που πολιτεύεται μέσα στον κόσμο.

Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη προτυπώθηκε και βιώθηκε μυστικώς από όλους τους προπάτορες και προφήτες του Θεού. Μήπως χτυπώντας με το ραβδί του την Ερυθρά θάλασσα και χαράσσοντας το σημείο του Σταυρού, δεν κατόρθωσε ο θεόπτης Μωυσής να περάσει το λαό του από την χώρα του Φαραώ στην γη της επαγγελίας; Μήπως ο Μωυσής προσευχόμενος και σχηματίζοντας με το σώμα του το σημείο του Σταυρού, δεν πέτυχε οι Ισραηλίτες να κατατροπώσουν τους Αμαληκίτες στον δρόμο τους προς την γη της επαγγελίας; Μήπως και πάλι σχηματίζοντας το σημείο του Σταυρού, δεν κινήθηκαν οι δώδεκα φυλές  του Ισραήλ στην έρημο; Επομένως η Παλαιά Διαθήκη συνεχώς διαμαρτυρεί ότι ο Σταυρός είναι "τος δ σζομένοις δύναμις Θεο" (Α' Κορινθ. α', 18).

Στην Καινή Διαθήκη πλέον ο Σταυρός είναι μια ορατή πραγματικότητα. Είναι το ακρότατο σημείο και το κορύφωμα στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Από την ημέρα που γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός πορεύεται για να φθάσει στο Σταυρό και για να περάσει από το Σταυρό στην Ανάσταση. Ο ίδιος ο Κύριος αλλεπάλληλες φορές προανήγγειλε τα περί του εκουσίου Πάθους Του, αλλά και πάνω στον Σταυρό τερμάτισε την επίγεια διαδρομή Του. Μπορεί μέχρι τότε ο Σταυρός να ήταν το φονικό όργανο των πιο αδίστακτων κακοποιών. Από την στιγμή που επάνω σε αυτόν πεθαίνει ο Λυτρωτής του κόσμου, μετατρέπεται σε "Τίμιον Ξύλο", σε "όπλον ειρήνης" και προπάντων σε "αήτητον τρόπαιον". Έκτοτε χαράζεται παντού και σημαδεύει την παρουσία του Θεού στην ανθρώπινη ζωή. Παράλληλα με αυτή την σταυρική πορεία Του, ο Διδάσκαλος Κύριος συγκεφαλαιώνει τη διδασκαλία Του και ομιλεί για ένα Σταυρό, που πρέπει να σηκώσει κάθε δικός Του, αν θέλει στ' αλήθεια να ακολουθήσει τα ίχνη τα δικά Του. Ο Ιησούς Χριστός καρφωμένος στο Σταυρό καλεί τους πιστούς να γίνουν πιστοί σταυρωμένοι μαζί Του.

Με την σταύρωση του Θεανθρώπου πλέον δίνεται ένα τέλος στην κυριαρχία των σκοτεινών δυνάμεων. Λίαν εύστοχα οι ιεροί ύμνοι της 14ης Σεπτεμβρίου ομιλούν για τον Σταυρό που υψώνεται στο μέσον του Ναού, ονομάζοντάς τον "των δαιμόνων το τραύμα''. Γράφει χαρακτηριστικά ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στις περίφημες κατηχήσεις του: "Ο Σταυρός είναι μεγάλο φυλακτό, είναι το σημείο που φυλάει τους πιστούς και που το φοβούνται οι δαίμονες." Εξάλλου ο πραγματικός χριστιανός δεν ντρέπεται να ομολογήσει την σταυρική θυσία του Κυρίου, απ' την οποία εκπηγάζουν πλείστα πνευματικά οφέλη. Διότι εάν δεν ομολογεί τον Σταυρωθέντα Χριστό, τότε σύμφωνα με τον άγιο Πολύκαρπο "κ το διαβόλου στ". Άρα με τον Σταυρό Του ο Κύριος συντρίβει το κράτος του διαβόλου και ενδυναμώνει το κράτος του Θεού, την χριστιανική πολιτεία.

Εκτός αυτής της δυναμικής του Σταυρού, στη ζωή του πιστού φανερώνεται και μέσα από τις πάσης φύσεως δυσκολίες. Γράφει ο μακαριστός π. Ευσέβιος Γιαννακάκης: "Η σκέψη ότι ο χριστιανικός βίος είναι σταυρός, πρέπει να μάς ενισχύει και να μάς δυναμώνει να ξεπερνούμε τα εμπόδια και τους πειρασμούς." Και στη συνέχεια θα ρωτήσει: "Εκεί που συναντάει κανείς τη δυσκολία, νοιώθει τη δύναμη του Σταυρού;" Αλλά πως να αισθανθούμε τη δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, όταν πρωτίστως δεν έχουμε σταυρωθεί; Ο απόστολος Παύλος έρχεται και μας τονίζει ιδιαιτέρως την σημασία της προσωπικής σταύρωσης. "Νεκρώσατε οὖν τ μέλη μν τ π τς γς" (Κολ. γ', 5). Προσωπική σταύρωση συνεπάγεται την σταύρωση των παθών μας και την απελευθέρωσή μας από την κάθε αμαρτωλή κατάσταση. Σταυρωμένη η γλώσσα μας! Σταυρωμένα τα μάτια μας! Σταυρωμένα τα αυτιά μας! Και γενικά σταυρωμένες οι αισθήσεις μας και οι επιθυμίες μας. Δυστυχώς εάν σήμερα έχουμε περιέλθει σε αυτόν τον πνευματικό ξεπεσμό, οφείλεται στην αλλαγή της πλεύσης μας. Δίνεται περισσότερη βαρύτητα στην υλική και αισθησιακή ικανοποίηση παρά στην πνευματική δίψα. Όμως λησμονιέται πως όλα είναι μάταια και κίβδηλα μπροστά στην "Σταυρωμένη Αγάπη", αυτή που θυσιάστηκε για τη δική μας σωτηρία.

Εάν δεν βιώσουμε το μυστήριο του Σταυρού υπαρξιακά και οντολογικά, τότε η Ανάσταση θα φαντάζει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Υψώνοντας η Εκκλησία μας τον Σταυρό, όπως τον ύψωσε τότε στο ναό των Ιεροσολύμων ο πατριάρχης Μακάριος μετά την εύρεσή του από την αγία Ελένη, μας προσκαλεί να τον υψώσουμε και μέσα μας. Να τον σηκώσουμε! Να τον νοιώσουμε! Να τον βάλλουμε στο κέντρο της καρδιάς μας, μην υπολογίζοντας τη θυσία και το μαρτύριο! Και τότε επαξίως θα ανήκουμε στο "σταυρικό πολίτευμα" της Εκκλησίας μας και θα ψάλλουμε: "Τν Σταυρόν Σου προσκυνοῦμε Δέσποτα κα τν γίαν Σου νάστασιν δοξάζομεν". Γένοιτο!

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020

πρόγραμμα πανηγὐρεως Τιμίου Σταυρού

Με χαρά ανακοινώνουμε το πρόγραμμα της πανηγύρεως για το όμορφο εξωκλήσι που ανήγειρε η ευσέβεια της οικογένειας Ρούμελη.

Ιερός Ναός Υψώσεως Τιμίου Σταυρού & Οσίου Νείλου Μυροβλύτου.
Θέση: Σφυρέικα Αγρινίου

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2020

6.30 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά. 

 
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2020

6.30 π.μ. Πανηγυρικός Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 


 

 

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2020

πανήγυρις Κατερινούς 2020

 Με κάθε λαμπρότητα και προσέλευση πλήθους πιστών πανηγύρισε το μοναστήρι της Κατερινούς την εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια η ηγουμένη Μαριάμ προσεκάλεσε τον σύλλογο ιεροψαλτών για την στελέχωση του αναλογίου.

Στον εσπερινό προεξήρχε ο αρχιμ. Λαυρέντιος Καρανάσιος κι έψαλλαν οι: Ιωάννης Καραγιάννης, Παναγιώτης Τσώνης, Γεώργιος Βλάχος και Σπυρίδων Τζαβέλας.

Το πρωί λειτούργησε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης μας κ. Κοσμάς, ο οποίος μίλησε θεολογικότατα. Στο αναλόγιο ήταν οι: Λεωνίδας Γαρουφαλής, Αθανάσιος Πετρόπουλος, Νικόλαος Λουκάς, Κωνσταντίνος Παππάς, Δημήτριος Τσιρώνης, Ιωάννης Χατζής, καθώς και οι δύο γιοι του πατρός Νεκταρίου Κατή.



Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης κ. Κοσμάς, αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη τιμή που αποδίδει η αγία μας Εκκλησία στην Παναγία Μητέρα του Θεού, που σήμερα «δια του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, παρακαλεί και καλεί όλους τους χριστιανούς να χαρούν, να πανηγυρίσουν, γιατί γεννήθηκε η σώτηρα του κόσμου, γιατί ήρθε στον κόσμο ο άνθρωπος ο οποίος αξιοποιήθηκε από τον Τριαδικό Θεό μας, να προσφέρει τα αγνά του αίματα για να λάβει σάρκα ο Λόγος του Πατρός, ο Ένας της Τριάδος, και να χαρίσει στον άνθρωπο τη σωτηρία. Χαρείτε, λέει ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Πανηγυρίστε. Όλοι μας να πανηγυρίσουμε, γιατί παύει πλέον η λύπη η οποία είχε προσφερθεί στον κόσμο από την Εύα».

Ο Σεβασμιώτατος, μίλησε για την παρουσία δύο γυναικών, της Εύας και της Θεοτόκου, που έπαιξαν το ρόλο τους στην ιστορία του κόσμου. Κυρίως όμως, αναφέρθηκε στην αμόλυντη ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου, τονίζοντας πως «η Παναγία μας επελέγει να γίνει Μητέρα του Κυρίου μας επειδή ήταν καθαροτάτη, αγνοτάτη, άσπιλη και αμόλυντη, αλλά επελέγει και γιατί ήταν ο άνθρωπος της μεγαλυτέρας υπακοής στον κόσμο. Είναι εκείνη που πάντοτε υπακούει… Χάρη στην υπακοή και την πίστη, έγινε η Κυρία Θεοτόκος, η μεγάλη Μητέρα του Θεού μας. Θεοτόκος: εγέννησε ως άνθρωπο το Θεό! Μην το ξεχνάμε αυτό. Ήρθε ο Θεός στη γη, για να μας προσφέρει τη σωτηρία μας».

Ο Σεβασμιώτατος, τόνισε την τελεία υπακοή της Παναγίας που μας οδηγεί στην Σωτηρία, ενώ αναφέρθηκε και στο αντίθετο αποτέλεσμα που είχε η ανυπακοή της Εύας στον παράδεισο, «την οποία επαναλαμβάνουμε και εμείς σήμερα, δυστυχώς.

Γιατί και ανυπακοή κάνουμε και ολιγοπιστούμε, αλλά και αχάριστοι μένουμε απέναντι στο Χριστό, απέναντι στην Ευλογία του Θεού μας, απέναντι στις Δωρεές Του.

Γιατί εμείς σήμερα, με τη δικαιολογία των αναγκών και της κοσμικής ζωής, προδίδουμε τον Χριστό και δεν ακολουθούμε σωστά τα πνευματικά, με αποτέλεσμα να αρέσουμε σ’ αυτόν που πλάνεψε την Εύα, εφόσον οδηγούμαστε στην πνευματική παράβαση και αμαρτία.

Πόσο όμορφα θα ήταν, όμως, αν θελήσουμε όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, να μιμηθούμε την Παναγία μας και να ενδυναμώσουμε την πίστη μας!».

Κάνοντας έκκληση να προσέξουμε ιδιαίτερα την πίστη μας και να προστατεύσουμε τα παιδιά, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε και τα σχετικά σημερινά γεγονότα, λέγοντας τα εξής:

«Είναι καιρός, να μην χάσουμε την πίστη μας ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, σήμερα, που βλέπουμε τόσα πολλά να γίνονται γύρω μας. Σήμερα που μας λένε να μπαίνουμε στους Ναούς και να φοράμε μάσκες για να μην μολυνθούμε.

Σε ποιόν πηγαίνουμε όταν μπαίνουμε μέσα στο Ναό; Σε έναν άνθρωπο αδύναμο; Κοντά στον Παντοδύναμο Θεό πηγαίνουμε.

Μέσα στους Ναούς οι πρόγονοί μας γονάτισαν, προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν και λοιμώδεις νόσους και κινδύνους και επαναστάσεις και πολέμους και εχθρούς και τα πάντα. Εκεί στους Ιερούς Ναούς πήγαιναν, κι εμείς φοβούμαστε σήμερα να πάμε στους Ναού μας γιατί, λένε, “κινδυνεύουμε“!

Δεν αφήνει ο Θεός, άνθρωπέ μου, μέσα στο Ναό να μολυνθείς. Δεν μολύνει ο Θεός! Ας το καταλάβουμε… Είναι χώρος άγιος, ”είναι ουρανός ο Ναός” λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Είναι του Θεού το θυσιαστήριο.

Τι θα έκανε η Παναγία μας; Θα φοβόταν; Μα πρεσβεύει για μας η Παναγία μέσα στο Ναό, κι εμείς δεν θα πάμε να ασπασθούμε την εικόνα; Μας λένε “μην ασπάζεστε τις εικόνες”.

Μα η Παναγία δίνει τη χάρη της. Χάρη Θεού δίνει η Παναγία, και Ευλογία. Ασθένεια θα δώσει η Παναγία μας; Τόσα θαύματα είδαμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας! Κι εμείς φοβόμαστε να πάμε να προσκυνήσουμε την Προυσιώτισσα ή την Κατερινιώτισσα εδώ, για να μην μεταδοθούν ασθένειες;

Πού είναι η Πίστις; Μας προσέβαλε η ολιγοπιστία και η αχαριστία, κι εμείς τα δεχόμαστε δυστυχώς και κινδυνεύουμε να χάσουμε την πίστη μας. Αμέτρητοι οι εχθροί οι οποίοι επαναστατούν κατά του Χριστού σήμερα. Και φωνάζουν και σκορπίζουν τόσα δηλητήρια, γιατί δεν θέλουν τη Χάρη του Θεού.

Θα τελεσθούν, μεθαύριο Αγιασμοί για τα σχολεία, αγαπητοί. Μόνο μια αντιπροσωπεία μαθητών θα είναι κοντά στον Αγιασμό, είπαν, και τα παιδιά θα είναι μέσα στην αίθουσα.

Ο Αγιασμός που κάνει θαύματα, δεν θα δοθεί στα παιδιά για να προφυλάξουν, τάχα, την υγεία. Όχι, άνθρωπέ μου, όποιος κι αν είσαι… Τα παιδιά θέλουν Χάρη Θεού!

Αγαπητοί, χάνουμε τα παιδιά μας, χάνουμε την πίστη μας, χάνουμε το Θεό μας! Πρέπει οι γονείς να φωνάξουν κάποτε, κι εμείς, όλοι μας. Αρκετά πλέον. Δεν μπορεί μια επιδημία να διώχνει το Θεό απ’ την καρδιά μας και να διώξει την Εκκλησία από πάνω μας.

Η Εκκλησία δεν έχει αρρώστια. Αν εκείνοι, όποιοι είναι, θέλουν να ζήσουν αλλιώς και δεν ξέρουν από Χάρη Θεού, ας πάνε να βρουν εκείνα που αγαπούν. Εμείς ανήκουμε στο Χριστό και πιστεύουμε στο Χριστό. Ας ενδυναμώσουμε την πίστη μας και να μην είμαστε αχάριστοι απέναντι στο Θεό.

Ας μιμηθούμε την πίστη και την υπακοή που είχε η Παναγία μας. Να ακούμε το Ευαγγέλιο, το λόγο του Θεού μας, να έρθουμε στην Εκκλησία μας, να αγαπούμε τα Μυστήρια και να τρέχουμε σ’ αυτά για να αγιαζόμαστε.

Επαναλαμβάνω: ας προσέξουμε πολύ τα παιδιά μας! Μην τα αφήνουμε χωρίς Χάρη Χριστού. Κάποτε ρωτούσαμε τα παιδιά τι είναι ο Αγιασμός, και ήξεραν να μας απαντήσουν.

Τώρα δεν ξέρουν τι σημαίνει Χριστός. Γιατί, με όλα αυτά που γίνονται, τα απομακρύνουμε από το Χριστό και τη Χάρη του Θεού.

Η Παναγία μας, αγαπητοί, θαύματα κάνει. Μας αγκαλιάζει και προσεύχεται για μας. Ας ευχηθούμε όλοι μας, σαν την Παναγία μας κι εμείς, να ενισχύσουμε την πίστη μας.

Σε κάθε στιγμή της ζωής μας, περισσότερο τώρα που πολεμείται η Πίστη, παρακαλώ πολύ, κληρικοί και λαϊκοί, όλοι μας, μην χάσουμε το θάρρος μας. Πάντα κοντά στο Χριστό!».

Πριν την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς ευχαρίστησε τους Ιερείς της Ι. Μητροπόλεως που μετείχαν στη Θ. Λειτουργία, την Καθηγουμένη Μαριάμ μοναχή και την Αδελφότητα της Ιεράς Μονής, τους χορούς των Ιεροψαλτών, τους άρχοντες της περιοχής, και τέλος τον πιστό και φιλέορτο λαό που προσήλθε με ευλάβεια να τιμήσει την Παναγία Μητέρα του Θεού.

Μετά την Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης κ. Κοσμάς τέλεσε τον Αγιασμό για την ανακαίνιση της νέας πύλης της Ιεράς Μονής.


Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020

Από το "πρόσκαιρο" παρόν στο "αιώνιο" μέλλον

 του Ιωάννη Γκιάφη

ιεροψάλτη - θεολόγου - πολιτικού επιστήμονος

 Ως μια πραγματικότητα και όχι ως ένα απλό σχήμα λόγου, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η φράση: "Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης". Πράγματι εφαρμόζοντας κάποιος την "επανάληψη" στην εκπαιδευτική πράξη, εύκολα διαπιστώνει την χρησιμότητά της και την αποδοτικότητά της. Αυτή αναδεικνύεται ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του εκπαιδευτικού λειτουργού, όταν εξαιτίας της πετυχαίνεται η καλύτερη εμπέδωση των γνώσεων από μέρους των μαθητών. Επαναλαμβάνοντας κανείς αυτά που διδάσκεται και αυτά που μελετάει, τα κάνει παντοτινά "κτήματά" του. Εξάλλου η επανάληψη, σύμφωνα και με επιστημονικές έρευνες, είναι το αντίδοτο στη λήθη. Δεν λησμονιέται κάτι, όταν διαρκώς επαναλαμβάνεται. Επομένως η μέθοδος της "επανάληψης" καθίσταται ιδιαιτέρως ευεργετική, αφού δι' αυτής αποκτιούνται γνώσεις και εμπειρίες.

Όμως και η Αγία μας Εκκλησία μέσα στον πλούσιο ενιαύσιο λειτουργικό της χρόνο, παρατηρούμε να επαναλαμβάνει τα μεγάλα γεγονότα της Θείας Οικονομίας. Βλέπουμε τις διάφορες Δεσποτικές ή Θεομητορικές εορτές να εορτάζονται όχι μόνο μία ημέρα (δηλ. μόνο την κύρια ημέρα), αλλά ο εορτασμός τους να διαρκεί οκτώ ολόκληρες ημέρες. Και μάλιστα την όγδοη ημέρα η εορτή να αποδίδεται, δηλ. στην Εκκλησία να επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια υμνολογία, όπως ακριβώς και την "κυριώνυμο" ημέρα. Αξίζει να ειπωθεί ότι η "απόδοση" των διαφόρων Δεσποτικών ή Θεομητορικών εορτών έλκει την καταγωγή της από την εβραϊκή εορτή της Σκηνοπηγίας. Οι Εβραίοι για επτά ολόκληρες ημέρες γιόρταζαν την διαφυγή τους από τον Φαραώ και την πορεία τους μέσα στην έρημο, με τελικό προορισμό την γη της επαγγελίας. Την δε όγδοη ημέρα γίνονταν η κορύφωση των εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν αυτού του σωτήριου γεγονότος. Όπως λοιπόν και οι πηγές μαρτυρούν, τον οκταήμερο εορτασμό των θείων γεγονότων (Θεοφανείων και Αναστάσεως) υιοθέτησε και η πρώτη χριστιανική Εκκλησία των Ιεροσολύμων. Έτσι με την πάροδο των ετών ο οκταήμερος εορτασμός των ιερών γεγονότων και κατ' επέκταση η επανάληψη τους στην χριστιανική λατρεία καθιερώνεται ως μια πνευματική παρακαταθήκη από την Παλαιά Διαθήκη.

Η "οκταήμερη" διάρκεια των εορτών αυτών έρχεται να διατηρήσει εντός της εκκλησιαστικής κοινότητας, τον πανηγυρικό χαρακτήρα εκάστου Δεσποτικού ή Θεομητορικού γεγονότος. Επίσης με την επανάληψη των ιερών ύμνων στην λατρευτική πράξη επιτυγχάνεται η καλύτερη εμπέδωση των πνευματικών μηνυμάτων που αρδεύονται από την αποδιδόμενη εορτή. Επιπλέον αυτή η "οκταήμερη δυναμική" βασίζεται στο ζωηφόρο γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου. Αφενός η Εκκλησία διαρκώς πορεύεται μέσα στην χαρά της Αναστάσεως, αφετέρου διατηρεί την προσδοκία του ''Ερχόμενου", ο οποίος θα έλθει ξανά για να κρίνει ζώντες και κεκοιμημένους. Άρα ο εορτασμός για οκτώ ημέρες κάθε πνευματικού γεγονότος δεν έχει μόνο παροντική ισχύ, αλλά κυρίως έχει εσχατολογική προοπτική, μας εισάγει στην "όγδοη ημέρα", στην αιωνιότητα.

Τούτο πραγματοποιεί η Αγία μας Εκκλησία και με την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Έρχεται μετά από οκτώ ημέρες και επαναλαμβάνει την εορτή αυτή με την ίδια ακριβώς λατρευτική λαμπρότητα και υμνολογική μεγαλοπρέπεια. Και πως να μην το πράττει αυτό, όταν η Κυρία Θεοτόκος "ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα"! Και όντως "τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν!" Αλήθεια ήταν δυνατόν η μητέρα του Ζωοδότη Χριστού να μην ακολουθήσει την αναστάσιμη οδό του μονάκριβου Υιού της; Ενώ γεύεται ως άνθρωπος τον θάνατο, εντούτοις μετά από τρεις ημέρες που άνοιξαν τον τάφο της, διαπιστώθηκε η "εις Ουρανούς Μετάστασή της". Η Παναγία μας μετέβη εκ του θανάτου εις την "όντως ζωή". Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη το ότι ηττήθηκε ο πιο αδυσώπητος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, απ' τα παραδείγματα του Αναστημένου Χριστού και της Παναγίας Μητέρας Του. Η Παρθένος Μαριάμ υπερβαίνει την θνητότητα και την φθαρτότητα, και φθάνει στην αθανασία και στην αφθαρσία. Λίαν εύστοχα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα ρωτήσει: ""Τὶ δεδοίκατε (φοβάστε) τὸν καταργηθέντα;" Και απαντά: "Οὐκέτι φοβερός ἐστίν!" Ο Αναστάς Κύριος κατήργησε τον θάνατο και πλέον δεν είναι φοβερός και ατρόμητος. Αυτό μάς ενσταλάζει και η "Κοίμηση της Θεοτόκου", το τέλος του θανάτου και την αρχή της όγδοης ημέρας, την έναρξη της Βασιλείας του Θεού.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο ιερός υμνογράφος χαρακτηρίζει την Κοίμηση της Παναγίας μας ως "ένδοξη". Είναι ποτέ ο θάνατος ένα χαρούμενο και πανηγυρικό γεγονός στη ζωή μας; Μα ο αποχωρισμός της παρούσας βιωτής μόνο φόβο, πόνο και θλίψη, μπορεί να σού προσδώσει. Κι όμως για τον άνθρωπο του Θεού ο θάνατος είναι μια γέφυρα που ενώνει το "πρόσκαιρο παρόν" με το "αιώνιο μέλλον". Είναι ένα μυστικό πέρασμα που σε οδηγεί από τον πεπερασμένο λαμπτήρα στο φως της αιωνιότητας. Και με αυτό τον τρόπο βιώνεται ο θάνατος και από την Παναγία μας. Συγκεκριμένα είχε πληροφορηθεί τρεις ημέρες πριν από Άγγελο Κυρίου, την αναχώρησή της από τα "γήινα δώματα" για τους "ουρανίους θαλάμους". Γι' αυτό και περίμενε την συνάντησή της μετά του Υιού και Θεού της.

Η Θεοτόκος είχε καλλιεργήσει μέσα της την επιθυμία "εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι" (Φιλιπ. α΄, 23). Και αυτή την επιθυμία δύναται να την βρει κάποιος και στους πολυάριθμους αγίους της Εκκλησίας μας. Είτε την ώρα του μαρτυρίου τους, είτε την ώρα της οσιακής κοίμησής τους, αντιμετώπιζαν τον θάνατο με πίστη και αγάπη. Δεν υπήρχε το αίσθημα του φόβου, αφού ο Κύριος νίκησε κατά κράτος τον θάνατο. Συνεχώς από τα άγια χείλη τους επαναλαμβάνονταν η Παύλεια ρήση: "Ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος."(Φιλιπ. α', 21) Θεωρούσαν τους εαυτούς τους κερδισμένους, εάν πέθαιναν υπέρ του Χριστού. Αντίθετα εμείς σήμερα μπροστά στον θάνατο όχι μόνο διακατεχόμαστε από φόβο, αλλά και προσπαθούμε να τον απαλείψουμε ως λέξη από το λεξιλόγιο μας. Τον απεχθανόμαστε και μόνο που ο άλλος τον προφέρει. Αγωνιζόμαστε για την απόκτηση όλο και περισσότερων αγαθών, με σκοπό να αγκιστρωθούμε στο "τώρα" και να ξεχάσουμε το μυστήριο του θανάτου. Φθάνουμε ακόμη και σε διάφορες άπρεπες πράξεις (χειρονομίες, σπάσιμο πιάτων κλπ), λες και εμείς δεν θα κληθούμε γι' αυτή την επουράνια "αναχώρηση". Και είναι λυπηρό να υπάρχουν συνάνθρωποι μας που έφυγαν από την ζωή αυτή, χωρίς καμία πνευματική προετοιμασία για την αιώνια ζωή. Κι αυτό εξαιτίας της δικής μας αδιαλλαξίας σε σχέση με το μυστήριο του θανάτου.

Λησμονούμε ότι όλα θεραπεύονται εν Χριστώ. Συνδεόμενος κανείς με τον Χριστό, αποκτά νόημα η ζωή του και αλλάζει η προοπτική του. Ζώντας τον Αναστημένο Χριστό, ζει και την δική του εν δυνάμει Ανάσταση. Βιώνει ένα διαρκές Πάσχα! Αυτή δε την αναστάσιμη χαρά μας την δείχνει και η Παναγία μας. Γράφει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας: "Με την κοίμησή της νίκησε την αμαρτία και αντιστάθηκε στην φθορά της φύσης μας. Πρώτη βάδισε και υπήρξε οδηγός των ανθρώπων προς τον Θεό." Ο δρόμος έχει ανοίξει, σε εμάς επαφίεται τον αν θα τον περπατήσουμε! Αμήν!