Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

έκδοση "τριωδίου" Γεωργίου Ραιδεστηνού

Η Ιερά Μητρόπολις Αλεξανδρουπόλεως ενημερώνουμε τη φιλόμουσο κοινότητα των ιεροψαλτών και των αγαπώντων την βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική πως περιήλθε πριν από λίγο καιρό στην κατοχή μας το χειρόγραφο αρχείο του Γεωργίου Ραιδεστηνού του Β’, ο οποίος διετέλεσε Άρχων Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας τα έτη 1871 έως 1875. Υλικό πολύτιμο και σπουδαίο, αποτύπωμα της ψαλτικής παράδοσης της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και μάλιστα του πατριαρχικού ύφους. Το υλικό αυτό παρεδόθη στον Μητροπολίτη μας κ. Άνθιμο από απογόνους του μεγάλου Πρωτοψάλτου και εκείνος με τη σειρά του το παρέδωσε στον Σύλλογο Ιεροψαλτών της Μητροπόλεώς μας για περαιτέρω καταγραφή, έρευνα, επεξεργασία και αξιολόγηση, καθώς μεγάλο μέρος του παραμένει εισέτι ανέκδοτο.
Μετά από επισταμένη και εντατική μελέτη του υλικού οι ιεροψάλτες μας δακτυλογράφησαν εκ του χειρογράφου το ανέκδοτο μέχρι σήμερα «ΤΡΙΩΔΙΟΝ» του Άρχοντος Πρωτοψάλτου Γεωργίου Ραιδεστηνού και το παραδίδουν στον ψαλτικό κόσμο. Το χειρόγραφο αυτό βιβλίο χρησιμοποιήθηκε από το ίδιο τον Πρωτοψάλτη, όμως δεν έφτασε ποτέ στο τυπογραφείο.
Το «ΤΡΙΩΔΙΟΝ» του Γεωργίου Ραιδεστηνού θα εκδώσει άμεσα ο Σύλλογος Ιεροψαλτών της Μητροπόλεώς μας και καλεί τους ενδιαφερόμενους ιεροψάλτες, τους μαθητές βυζαντινής μουσικής, αλλά και κάθε φιλόμουσο να συνδράμει στο έργο αυτό. Το βιβλίο θα είναι σε μέγεθος Α4, με 240 σελίδες, σκληρό εξώφυλλο και χρυσοτυπία.
Για περισσότερες πληροφορίες στον Πρόεδρο του Συλλόγου ιεροψαλτών κ. Γεώργιο Δροσάκη στο τηλέφωνο 25510-26359 (καθημερινά 9.00’-13.00’) ή στο email: sxima2017@gmail.com

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως



Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Κώστας Τριανταφυλλίδης (1929-2017)

Δεν είναι νεκρολογία. Είναι δυο λόγια καρδιάς για έναν μοναδικό ποιητή λόγου και έργου, έναν σεμνό οδοιπόρο της ζωής που αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη του... Έναν υπηρέτη του ελάχιστου, ο οποίος δίδασκε ακόμη και με την ομιλούσα σιωπή του κόντρα στη δυναστεία των εκκωφαντικών θορύβων... Έναν κοσμοκαλόγερο, που δεν σε προϊδέαζε για το βάθος της εσωτερικής του μουσικότητας, καρπό μιας μύχιας πνευματικής καλλιέργειας. Έναν γίγαντα του πνεύματος για τον οποίο το Αγρίνιο θα πρέπει να νιώθει περήφανο.
Θυμάμαι, στο ξεκίνημά μου, με τον αείμνηστο καρδιακό φίλο Μάκη Πρεβεζιάνο, να μας καλωσορίζεις με έμφυτη συστολή, χαμογελαστός ανάμεσα σε στοίβες βιβλία. Θυμάμαι την εικόνα σου, μικρός, λεπτοκαμωμένος, διάφανος... Κι όμως να πληροίς τον χώρο με το ανάστημά σου. Θυμάμαι το γεμάτο από αγάπη κι όνειρα βλέμμα σου. Θυμάμαι τη χροιά της φωνής σου όταν σιγοδιάβαζες τις σκέψεις σου, διαμάντια που θα λαμπυρίζουν γεμάτα στόχαση και τρυφερή εγκαρδιότητα:
"... Η πνευματική ζωή είναι κίνηση. Η κίνησή της όμως είναι "ακίνητη". Είναι όχι στις εκ-δηλώσεις, αλλά στα άδηλα. Στα αφανή και τα α-μέτρητα που μοιάζουν εκπλήξεις. Είναι, ας πούμε, η όραση του "τυφλού" Ομήρου, όταν βλέπει τον οίνοπα πόντο, ή η ακοή του κωφού Μπετόβεν, όταν "ακούει" την Ενάτη Συμφωνία...".
Ξαναβλέπω τώρα τους κυματισμούς της γραφής σου, αντίδωρα φιλίας σε χειρόγραφα, επιστολές, κείμενα κι εκδόσεις... Θυμάμαι τ' όνειρό σου: "...να λειτουργεί κάποτε το κριτήριο όχι της ποσότητας, αλλά της ποιότητας"! Και την προτροπή σου στη γιορτή μου: "να μην κουραστείς, παιδί μου, να ζητάς το αδύνατο"!
Καλό σου ταξίδι, ακριβέ μου φίλε, δάσκαλε του μέτρου, των αξιών, της διάκρισης και της μελωδούσας σιωπής...

Χρήστος Γαρουφαλής, ζωγράφος, 12-11-2017

(αναδημοσίευση από την εφημερίδα "μαχητής")

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

συνέντευξη του Ανδρέα Φούκα

(αναδημοσίευση από www.kalyvia.gr)



– Ανδρέα πως προέκυψε η αγάπη σου για τη μουσική;
Από μικρό παιδί η μουσική μου κέντρισε το ενδιαφέρον… Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι μου άρεσε να παριστάνω τον μαέστρο, βάζοντας στο κασετόφωνο ορχηστρική μουσική (κυρίως Μίκη Θεοδωράκη) και με ένα μολύβι στα χέρια να κάνω πως διευθύνω. Επίσης ,σημαντικά είναι και τα γονίδια . Θα πρέπει να πω πως και από τους δυο μου γονείς έχω κληρονομήσει μουσικά γονίδια. Από την πλευρά του πατέρα μου, ο παππούς μου τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια στα γλέντια που γίνονταν τότε στο χωριό  και από την πλευρά της μητέρας μου ο παππούς μου υπήρξε καλλίφωνος ιεροψάλτης ,καθώς και ο θείος της ,ο οποίος έπαιζε ερασιτεχνικά κλαρίνο.
-Οι γονείς σου σε κατεύθυναν να ακολουθήσεις αυτό το δρόμο; Ποιος ήταν ο πρωταρχικός ρόλος του παππού σου και πως σε παρότρυνε;
Οι γονείς μου αρχικά ήταν επιφυλακτικοί… Όταν στην τετάρτη δημοτικού τους ζήτησα να με γράψουν στη φιλαρμονική για να μάθω και εγώ μουσική, δίσταζαν και πέρασαν πολλοί μήνες μέχρι να τους πείσω να με πάνε… Φυσικά τώρα καμαρώνουν!!!
Ο παππούς μου, όπως προανέφερα, ήταν ιεροψάλτης στο χωριό, κατείχε δηλαδή  εξέχουσα θέση στον ναό και θυμάμαι πως αυτό με ενθουσίαζε… Ακόμη μου άρεσε όταν ήμασταν στην εκκλησία να πηγαίνω κατευθείαν κοντά του στο στασίδι… Ο ίδιος με συμβούλευε να βρίσκομαι κοντά στην εκκλησία και να μάθω ψαλτική.

– Από μικρό σε θυμόμαστε να βρίσκεσαι δίπλα στους ιεροψάλτες στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Καλυβίων και να μαθαίνεις τους ιερούς ύμνους. Ποια ήταν τα επόμενα βήματα που ακολούθησες;
Θα μπορούσα να αναφέρω πως τα πρώτα μαθήματα ψαλτικής τα έλαβα κοντά στους ιεροψάλτες του χωριού μας, καθώς και τα πρώτα ¨ακούσματα¨ αλλά και τα πρώτα μου τροπάρια  τα έψαλα με τη βοήθειά τους σε αυτόν τον ναό. Επίσης, σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη μου διαδραμάτισε και ο πρωτοψάλτης του ναού κ. Νίκος Στρατόπουλος, ο οποίος με είχε από μικρό παιδί στη χορωδία του και πολύ συχνά στις εκδηλώσεις με έβαζε να τραγουδώ μονωδιακά (solo). Το επόμενο βήμα μου ήταν να εγγραφώ στο Μουσικό Σχολείο Αγρινίου και θα ήθελα να αναφέρω εδώ ότι, στις εισαγωγικές εξετάσεις τραγούδησα τραγούδι το οποίο είχα διδαχθεί από τον κύριο Νίκο.
-Ποιοι είναι οι δάσκαλοι που σε βοήθησαν; Σε ποιο ιερό ναό είσαι ιεροψάλτης;
Πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο κ. Λεωνίδας Σκιαδάς, καθηγητής μου στο Μουσικό Σχολείο. Από αυτόν διδάχθηκα τα πρώτα μαθήματα βυζαντινής μουσικής. Έπειτα συνέχισα στη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως  Αιτωλοακαρνανίας, με δασκάλα την κ. Μαρία Βουλδή, η οποία με βοήθησε πάρα πολύ κάνοντας μου μαθήματα και εκτός σχολής δωρεάν, διδάσκοντάς μου εκτός από τα προβλεπόμενα της ύλης και διάφορες ακολουθίες, όπως τις Παρακλήσεις της Παναγίας, τους Χαιρετισμούς, καθώς και τροπάρια της Μ. Εβδομάδος. Ήταν αυτή που με προέτρεψε να αναλάβω το πρώτο μου Αναλόγιο και με συμβουλεύει σε κάθε μου κίνηση.
Από το 2015 συνεχίζω με καθηγητή τον Πρωτοψάλτη του Αγίου Χριστοφόρου, πολιούχου της πόλεως του Αγρινίου, κ. Παναγιώτη Βίγλα, ο οποίος με έχει ευεργετήσει πολύ και με συμβουλεύει και αυτός σαν να είμαι παιδί του… Αυτή την στιγμή διακονώ ως Πρωτοψάλτης στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Ματαράγκας, ενορία με πλούσιο πνευματικό έργο στην οποία προσπαθώ και εγώ να συμβάλω όσο μπορώ. Θα ήθελα να αναφέρω ότι, το καλοκαίρι πραγματοποιήθηκε εκδήλωση σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού, διευθύνοντας τη Γυναικεία Χορωδία του ναού, η οποία απέδωσε ψαλτοτράγουδα και παραδοσιακά τραγούδια, με τη συνοδεία παραδοσιακής ορχήστρας.

– Είσαι μαθητής της Γ΄ τάξης στο Μουσικό Λύκειο Αγρινίου και φέτος προετοιμάζεσαι για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Πως συνδυάζεις μελέτη στο σχολείο και ενασχόληση με μουσική και ψαλτική;
Πιστεύω ,Γιώργο, όλα είναι θέμα προγραμματισμού… Όντως έχω πιο ¨βαρύ¨ πρόγραμμα από τους άλλους μαθητές, αλλά να σου πω την αλήθεια, καθημερινά μου μένουν και 1-2 ώρες ¨ελεύθερες¨ να ξεκουραστώ και να βγω μια βόλτα… Μέχρι στιγμής τα καταφέρνω…
– Είναι μόνο θέμα ταλέντου για να ασχοληθείς με όλα αυτά ή είναι απαραίτητο να συντρέχουν και άλλες προϋποθέσεις; Πόσες ώρες κάνεις πρόβες και μαθήματα μουσικής;
Αναμφισβήτητα χρειάζεται το ταλέντο αλλά το κυριότερο είναι οι σπουδές και η προσωπική μελέτη του καθενός . Το ταλέντο σε πάει μέχρι ενός ορισμένου σημείου από εκεί και μετά είναι στο χέρι σου αν θα επαναπαυτείς εκεί ή αν θα θελήσεις να πας ένα ¨βήμα¨ παραπέρα. Καθημερινά μόνος μου μελετώ τουλάχιστον δύο ώρες μουσική, άσχετα με τα μαθήματα και με τις πρόβες που έχω…
– Καταπιάστηκες με ένα ¨δύσκολο¨ παραδοσιακό μουσικό όργανο το κλαρίνο… Τι σου αρέσει  και τι σε ενθουσιάζει στο παίξιμο με αυτό το όργανο;
Το κλαρίνο είναι ένα όργανο με ιδιαίτερο ηχόχρωμα και τρομερές δυνατότητες . Επίσης, είναι όργανο, το οποίο μπορείς να το συναντήσεις όχι μόνο στην παραδοσιακή μουσική αλλά και σε πολλά άλλα είδη όπως, την κλασσική και την jazz … Όσο ασχολούμαι με αυτό όλο και κάτι παραπάνω ¨ανακαλύπτω¨ και αυτό είναι που με κάνει να το ¨ερωτεύομαι¨ όλο και περισσότερο!!!

– Αποτελείς μέλος της Φιλαρμονικής Μπάντας του Δήμου Αγρινίου, έχεις το δικό σου μουσικό σχήμα αποτελούμενο από συμμαθητές σου, έχεις λάβει μέρος σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και μουσικές βραδιές και πολλά άλλα… Σκέφτεσαι να ασχοληθείς πιο επαγγελματικά με τη μουσική αργότερα;
Επί τη ευκαιρία της ερώτησης σου θα ήθελα να μιλήσω λίγο για τη Φιλαρμονική και τον Αρχιμουσικό της κ.Βασίλη Κονίδα που με έχει βοηθήσει ιδιαίτερα και ήταν αυτός που επέμενε να μάθω κλαρίνο. Η Φιλαρμονική Αγρινίου είναι μεγάλο σχολείο… Πέρα από το ότι μπορείς να μάθεις μουσική δωρεάν, συμμετέχεις και στην ορχήστρα και στην μπάντα και μαθαίνεις να συνεργάζεσαι και να παίζεις μαζί με άλλους  μουσικούς. Αποκτάς πολύτιμη εμπειρία, η οποία είναι πολύ σημαντική για τον μουσικό και παροτρύνω όλους τους γονείς να γράψουν τα παιδιά τους στη Φιλαρμονική καθώς έχουν πολλά να κερδίσουν. Τώρα να απαντήσω στην ερώτηση σου… Με το μοναδικό που θα ήθελα να ασχοληθώ είναι η μουσική… Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο!
– Όπως μάθαμε φέτος θα εμφανίζεσαι με  το σχήμα ¨Ρε-σάλτο¨ στη μουσική σκηνή «Ανδρομέδα». Πως προέκυψε αυτή η πρώτη επαγγελματική συνεργασία;
Ναι, βεβαίως φέτος θα εμφανίζομαι στην ¨Ανδρομέδα¨ με το σχήμα ”Ρε-σάλτο”, το οποίο αποτελείται από αξιόλογους συναδέλφους μουσικούς με τους οποίους και συνεργάζομαι άψογα. Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε μένα και τον τραγουδιστή – τραγουδοποιό κ. Σπύρο Νικολάου, ιδιοκτήτη της ¨Ανδρομέδας¨, ήταν η καθηγήτρια μου Μαρία (Μαίρη) Τσιρώνη, η οποία με πρότεινε με σιγουριά και την ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την εμπιστοσύνη και την αγάπη που δείχνει στο πρόσωπο μου!
– Έχεις ακούσει φαντάζομαι καλές και ενθαρρυντικές κριτικές για το ταλέντο σου από ανθρώπους που σε έχουν ακούσει, αλλά και επαγγελματίες του χώρου. Τι κρατάς από όλα αυτά που ακούς και ποιες συμβουλές υιοθετείς από τους καλλιτέχνες που έχεις γνωρίσει;
Πραγματικά έχω ακούσει πολλές κριτικές από καταξιωμένους μουσικούς. Αυτό που μου είπαν όλοι και αυτό που κρατώ είναι αυτό που προανέφερα, δηλαδή  ότι το ταλέντο σε πάει μέχρι ένα ορισμένο σημείο για παράδειγμα στο 50%. Η μελέτη όμως είναι αυτή που θα σε φτάσει στο 100%…

-Πως σε αντιμετωπίζουν οι φίλοι και οι γνωστοί σου; Τι σου λένε και βέβαια αν υπάρχουν τα σχετικά… πειράγματα;
Οι φίλοι και οι γνωστοί με θεωρούν ευχάριστη παρέα . Τα πειράγματα είναι δεδομένα στην παρέα και φυσικά τα δέχομαι και γελώ  και τα ανταποδίδω τις περισσότερες φορές … Στην παρέα μου για παράδειγμα με φωνάζουν ¨πάτερ¨ και ¨μαέστρο¨. Επίσης, πολλές φορές μου λένε ¨την ευχή σου..¨ και άλλα τέτοια πολλά….
– Σε είδαμε να έχεις πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιτυχημένη θεατρική παράσταση του ¨West Side Story¨ που ανέβασε το Μουσικό Σχολείο και εκεί μας έδειξες μια άλλη πλευρά του ταλέντου σου. Πες μας λίγα λόγια για αυτή την εμπειρία σου.
Σε αυτό το σημείο θα σου αποκαλύψω και κάτι που δεν γνωρίζεις για μένα, Γιώργο. Εδώ και ενάμιση χρόνο παρακολουθώ μαθήματα κλασσικού τραγουδιού με την διεθνούς φήμης Υψίφωνο και απόφοιτο Μουσικολογίας, κ. Γεωργία Τριανταφύλλου.
Έτσι, το μιούζικαλ ήταν μια ευκαιρία για μένα, πέρα από το υποκριτικό  κομμάτι, το οποίο θεωρώ πως είναι έμφυτο, να εφαρμόσω στην πράξη όλες τις τεχνικές του κλασσικού τραγουδιού. Επίσης, θα ήταν παράλειψη να μην ευχαριστήσω τις καθηγήτριές μου που με επέλεξαν στην οντισιόν γι’ αυτό τον ρόλο και με βοήθησαν πάρα πολύ για να τον ερμηνεύσω όπως έπρεπε. Συγκεκριμένα, ευχαριστώ θερμά τις κύριες: Άννα Πανοπούλου (Μουσικό), Βικτώρια Χατζηκουμή (Μουσικό), Μαίρη Τσιρώνη ( Θεατρολόγο), Ελένη Πίσιου ( Χορογράφο). Ήταν  μια εμπειρία που θα μας μείνει αξέχαστη!
– Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Κάποιες συγκεκριμένες μουσικές σπουδές ή σε ελκύει κάποιο επιστημονικό πεδίο;
Ναι, εδώ και χρόνια έχω αποφασίσει το τι θέλω να σπουδάσω, μουσική φυσικά…!!! Συγκεκριμένα, Μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας & Θράκης και να ειδικευτώ στο παραδοσιακό κλαρίνο.
- Σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία στην μουσική σου πορεία καθώς και στην προσωπική σου ζωή!

Συνέντευξη: Γιώργος Αν. Πανταζόπουλος

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

εορτή Αγίου Μηνά 2017

Στην πόλη του Αγρινίου και συγκεκριμένα στα όρια της ενορίας του Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου, κοντά στις κεραίες υπάρχει όχι κανένας μεγαλοπρεπής Ναός, ούτε κάποιο γραφικό εξωκκλήσι αλλά ένα απλό προσκυνητάρι το οποίο τιμάται στη μνήμη του Αγίου Μηνά. Το προσκυνητάρι αυτό ανοικοδομήθηκε με δαπάνες ευσεβών ενοριτών οι οποίοι έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή του παλαιού Χαλκιοπούλου Βάλτου και μετοίκησαν στην πόλη του Αγρινίου.

Αφ εσπέρας τελέστηκε πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας από τους εφημερίους του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου π. Βασίλειο Κακούρη και π. Δημήτριο Αντωνίου. 
Το ιερό αναλόγιο διηκόνησαν ο λαμπαδάριος του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου και συνταξιούχος γυμνασιάρχης κ. Μιχαήλ Οικονόμου, θεολόγος-φιλόλογος μαζί με τον β΄ δομέστικο του ναού κ. Ιωάννη Τσιλίδη, απόστρατο δικαστικό. 
Τον δε θείο λόγο κήρυξε ο λαϊκός ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως κ. Σωκράτης Ψιλιάς, ο οποίος με αφετηρία αυτή την ιερή αγανάκτηση που ο Άγιος εξέφρασε εναντίον των ασεβών διαταγμάτων κάλεσε τους πιστούς με πνευματικό τρόπο να αντισταθούν στα όσα εκτός της πίστεως μας έρχονται και εφαρμόζονται.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΨΙΛΙΑΣ
ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ


Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

π. Σεραφείμ Ντόβας - Θεόδωρος Βασιλικός

Στον Ιερό Ενοριακό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σαγήνης-Ορεστιάδος, κατά την πανήγυρη της 8ης Νοεμβρίου, το δεξιό αναλόγιο λάμπρυνε με την παρουσία του ο εξ Αθηνών διαπρεπής Ιεροψάλτης Θεόδωρος Βασιλικός, Άρχων μουσικοδιδάσκαλος της Μ.τ.Χ.Ε., τον οποίο τίμησε ο οικείος επίσκοπος π. Δαμασκηνός προσφέροντάς του εικόνα του Αγίου Κυρίλλου του ΣΤ´, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, επινεύσει του οποίου εγένετο το 1814 η μεταρρύθμιση από την παλαιά παρασημαντική στη νέα αναλυτική σημειογραφία της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής.
Παραθέτουμε την φωτογραφία του αγαπητού μας διακόνου (πρώην ιεροψάλτου) π. Σεραφείμ Ντόβα με τον δάσκαλο Θεόδωρο Βασιλικό.


Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

δοξαστικό αποστίχων Αγίου Νεκταρίου

Ἔχει μὲν ἡ οὐράνιος Ἱερουσαλήμ, τὴν ἡγιασμένην ψυχήν σου, σὺν τοῖς τῶν Ἁγίων πνεύμασιν, ἀοίδιμε Νεκτάριε. Ἔχει δὲ καὶ ἡ νῆσος Αἰγίνης, τὰ χαριτόβρυτά σου λείψανα, πλοῦτον θεόσδοτον, καὶ ἰατρεῖον ἄμισθον, παντοίων ἀρρωστημάτων, καὶ πάσης θλίψεως· ἐν αὐτοῖς γὰρ προστρέχοντες, πανταχόθεν οἱ πάσχοντες, τάς ἰάσεις κομίζονται, καὶ τα πρὸς σωτηρίαν αἰτήματα, καὶ εὐχαρίστῳ φωνῇ δοξάζουσι, τον σὲ δοξάσαντα Κύριον· ᾧ πρέσβευε δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Παραθέτουμε την μετάφραση του εν λόγῳ ύμνου:


Έχει αφενός η ουράνια Ιερουσαλήμ την αγιασμένη σου ψυχή μαζί με τα πνεύματα των Αγίων ένδοξε Νεκτάριε. Έχει αφετέρου και η νήσος της Αίγινας τα λείψανά σου που αναδίδουν χάρη ως πλούτο δοσμένο από τον Θεό και δωρεάν ιατρείο κάθε ασθένειας και κάθε θλίψης. σε αυτά λοιπόν καταφεύγουν οι πάσχοντες από κάθε σημείο και παίρνουν τη θεραπεία και (την εκπλήρωση) των αιτημάτων για σωτηρία και με ευχαριστιακή/ ευγνώμονα φωνή δοξάζουν τον Κύριο που δόξασε εσένα. Σε Αυτόν σε παρακαλούμε πρέσβευε για τις δικές μας ψυχές.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

έκθεση σχολής αγιογραφίας

Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας προσκαλεί στην Έκθεση της Σχολής Αγιογραφίας ΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ της Ιεράς Μητροπόλεως, όπου θα παρουσιαστούν έργα των μαθητών.
Την Έκθεση θα εγκαινιάσει ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, την Δευτέρα 6 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 17:30’ το απόγευμα στον εκθεσιακό χώρο του Δήμου Αγρινίου (παλαιά Δημοτική Αγορά).
Η λειτουργία της θα διαρκέσει έως την Κυριακή 12 Νοεμβρίου και οι ώρες επισκέψεως είναι: καθημερινά 10:00’ – 13:00’ και 18:00’ – 20:00’, ενώ την Κυριακή 10:30’ – 13:00’.

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

εισελεύσομαι... πλαγίου πρώτου

Λαμβάνοντας αφορμή από τον ήχο της αυριανής Κυριακής, αναρτούμε το "εισελεύομαι..." [που ψάλλεται στην έναρξη των αγρυπνιών] σε πλάγιο του πρώτου. Αποδίδει γλυκύτατα χορός φοιτητών στην Πάτρα, μεταξύ των οποίων και κάποιοι Αγρινιώτες.
 


Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

συνέντευξη προέδρου ΟΜ.Σ.Ι.Ε.

αναδημοσίευση από ιστοσελίδα www.romfea.gr


Καλεσμένος της 1ης εκπομπής του Β' κύκλου «Ψαλτική των Ελλήνων» και του Γεωργίου Δεμελή, ήταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ιεροψαλτών Ελλάδος κ.Κωνσταντίνος Πολίτης, ο οποίος αναφέρθηκε στα σημερινά προβλήματα του ιεροψάλτη και την σχέση του ιεροψάλτη με την μητέρα εκκλησία.
Μία Συνέντευξη που θα συζητηθεί πολύ!
Ο Κωνσταντίνος Πολίτης σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι Χοράρχης και Πρωτοψάλτης του Καθεδρικού ιερού ναού Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο, ενώ από το 2002 εργάζεται και ως Δάσκαλος της Ψαλτικής Τέχνης στο Εθνικό Ωδείο.

Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1974, γιός του Δημήτρη Πολίτη και της (†) Αθηνάς Σγολόμβη, είναι έγγαμος με τη φιλόλογο Ελένη Σπυράκη και πατέρας ενός τέκνου.
Τα πρώτα μουσικά του βιώματα προέρχονται από το οικογενειακό του περιβάλλον και συγκεκριμένα τον παππού του, Κωνσταντίνο, παραδοσιακό βιολάρη και ερμηνευτή δημοτικών τραγουδιών και το θείο του Γιώργο, Καθηγητή Μουσικής, ώστε σε ηλικία έξι ετών εγγράφεται στο Πατραϊκό Ωδείο για σπουδές πιάνου.
Λίγο αργότερα σε ηλικία ένδεκα χρονών μυείται στην ψαλτική τέχνη με προτροπή του τότε Πρωτοψάλτου Αγρινίου Λουκά Σκιαδά απ' τον Γεράσιμο Πρεβεζιάνο. Φοιτά στη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας και συμμετέχει στη Χορωδία της Σχολής αλλά και στο Χορό του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αγρινίου.
Το 1993 μετοικεί ως φοιτητής στην Αθήνα και αναλαμβάνει το αριστερό αναλόγιο του ιερού ναού Αγίου Νικολάου Πευκακίων.
Εκεί συναντά τον Παναγιώτη Μαρούλη μέσω του οποίου έρχεται σε επαφή με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Ιεροψαλτών "Ρωμανός ο Μελωδός και Ιωάννης ο Δαμασκηνός", εκλέγεται Μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου και Γενικός Γραμματέας σε ηλικία 29 ετών.
Μαθητεύει δίπλα στον Λυκούργο Αγγελόπουλο και άλλους κορυφαίους του χώρου. Λαμβάνει Δίπλωμα Μουσικοδιδασκάλου από το Εθνικό Ωδείο, τάξη Χρήστου Χατζηνικολάου, με τον οποίο συνεργάζεται στενά για δέκα χρόνια.
Εκλέγεται για πρώτη φορά Γραμματέας της ΟΜ.Σ.Ι.Ε. το 2002. Την περίοδο 2012 έως 2014 επανεκλέγεται Γενικός Γραμματέας ενώ από τον Μάιο του 2017 αναλαμβάνει την Προεδρία της.
Για την δραστηριότητά του έχει τιμηθεί από μορφωτικούς, ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς. Το 2004, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίος του απονέμει το Χρυσό Σταυρό του Παναγίου Τάφου.

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

ο πανηγυρικός της ημέρας από τον Κων. Λανάρα

Σήμερα, την ημέρα της εθνικής μας εορτής κατά την επίσημη δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό της Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου τον πανηγυρικό της ημέρας εξεφώνησε ο καθηγητής - οικονομολόγος Κωνσταντίνος Ν. Λανάρας, αναφερόμενος με σαφή λόγο στα γεγονότα του πολέμου του 1940, καθώς και στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Συγχαίρουμε εγκαρδίως τον εκλεκτό συνάδελφο, πρωτοψάλτη και δάσκαλο.



Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

"Δημήτριον τιμήσωμεν..." [του Ιω. Γκιάφη]

«Δημήτριον τιμσωμεν, τὸν
σοφώ
τατον ἐν διδαχαῖς
καὶ στεφανί
την ἐν Μρτυσι»
(δοξαστικό αίνων Αγίου Δημητρίου)
ΥΠΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΝ. ΓΚΙΑΦΗ
ΘΕΟΛΟΓΟΥ – ΠΟΛ. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΟΣ

Εγνωσμένη αλήθεια είναι πως η κάθε εποχή έχει τα δικά της πρότυπα. Πρόκειται για ανθρώπους που ξεχώρισαν και διακρίθηκαν μέσα στον κοινωνικό ιστό. Άλλοι για το χάρισμά τους στην διαπαιδαγώγηση. Άλλοι για το τάλαντό τους στις τέχνες. Άλλοι για την κλίση τους στις επιστήμες κ. ο. κ. Πράγματι εάν εξερευνήσουμε την ιστορία της ανθρωπότητας, θα ανεύρουμε πολλά πρότυπα-ανθρώπων, οι οποίοι με το παράδειγμά τους ωφέλησαν κι άλλους. Προπάντων έγραψαν τη δική τους ιστορία.
Εύκολα δύναται κάποιος να εκφράσει την ερώτηση: ‘‘Γιατί μιλάμε περί προτύπων και μάλιστα περί των καλών κοινωνικών προτύπων;’’ Διότι η Αγία μας Εκκλησία κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου μας προβάλει ένα ξεχωριστό πρότυπο. Ένα αλλιώτικο πρότυπο από τα συνηθισμένα. Ένα πρότυπο διαχρονικό! Μας υπενθυμίζει το επίγειο πέρασμα ενός ανθρώπου που κατόρθωσε να γίνει ‘‘ο μέγας Κυρίου ποταμός του μύρου’’ και ‘‘ο οπλίτης Χριστού’’. Και λόγος γίνεται για τον άγιο Δημήτριο τον μυροβλύτη, έναν ιδιαιτέρως προσφιλή άγιο στο εκκλησιαστικό πλήρωμα. Λίαν εύστοχα έχει χαρακτηρισθεί ως «ο άγιος της οικουμένης», αφού όπου καίει το καντήλι της Ορθοδοξίας, τιμάται σήμερα η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.
Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη περίπου το 280 μ. Χ., τέλη του 3ου αιώνος. Ζει σε χρόνια δύσκολα για την Εκκλησία του Χριστού. Σε όλη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εξαπολύονται διωγμοί κατά των χριστιανών. Συγκεκριμένα έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Διοκλητιανού και του τετράρχη Γαλέριου Μαξιμιανού οι οποίοι εδίωκαν απηνώς τους φέροντας το όνομα του Χριστού.
Η καταγωγή του υπήρξε αριστοκρατική. Ως εκ τούτου και η μόρφωσή του ήταν η ανώτερη της εποχής εκείνης. Αν και πολύ νέος στην ηλικία, γρήγορα ανήλθε στα ανώτερα αξιώματα του Ρωμαϊκού στρατού. Μάλιστα ο Μαξιμιανός εκτιμώντας τα πολλά του χαρίσματα, τον διόρισε στρατηγό σε όλη την περιοχή της Θεσσαλίας, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και η Θεσσαλονίκη. Παράλληλα ο νεαρός Δημήτριος γνώρισε την χριστιανική αλήθεια, την οποία και με πολλή αγάπη ασπάστηκε. Τόσο πίστεψε στον Εσταυρωμένο Χριστό που έγινε και διδάσκαλος του ιερού ευαγγελίου. Αναφέρεται πως δημιούργησε έναν κύκλο νέων ανθρώπων, τους οποίους ο ίδιος κατηχούσε μέσα στην χαλκευτική στοά της Θεσσαλονίκης. Είχε οδηγήσει πολλούς συμπατριώτες του από τον δρόμο της ειδωλολατρίας στην οδό του Κυρίου, την ‘απάγουσα στην Βασιλεία των Ουρανών’.
Όταν ο Μαξιμιανός πληροφορήθηκε την ιεραποστολική δράση του στρατηγού Δημητρίου, αμέσως διέταξε να τον συλλάβουν. Τον συνέλαβαν τη στιγμή που εξηγούσε ‘‘τα ρήματα ζωής αιωνίου’’ σε νέους ανθρώπους. Χωρίς φόβο και τρόμο ενώπιον του αυτοκράτορος ομολογεί την αγάπη του για το Χριστό. Το αποτέλεσμα ήταν να φυλακισθεί στις καμάρες των καμίνων των δημοσίων λουτρών.
Εκεί στην φυλακή δεν χάνει τον καιρό του άσκοπα. Συγκεντρώνει τους νέους και μέσα από τα ‘‘σίδερα’’ τους  προπονεί πνευματικά. Η περίπτωση του μαθητή του Νέστορος, ο οποίος με τη βοήθεια του Θεού του Δημητρίου κατάφερε να νικήσει τον ανίκητο γιγαντόσωμο Λυαίο , αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κατηχητικής διακονίας του αγίου.  Είχε σπείρει τον λόγο του Θεού στον Νέστορα και αυτός ο σπόρος καρποφόρησε. Έτσι ο Νέστορας σε κάποιους αγώνες προς τιμήν του αυτοκράτορος  κατατρόπωσε τον Λυαίο ως άλλος Δαυίδ που νίκησε τον Γολιάθ.
Ο Μαξιμιανός χάνοντας τον Λυαίο, θύμωσε και όχι μόνο διέταξε τον αποκεφαλισμό του Νέστορος, αλλά και τον θάνατο δια λογχισμού του πνευματικού καθοδηγητή του, του Δημητρίου. Με αυτό τον τρόπο ο άγιος Δημήτριος και ο μαθητής του Νέστορας (του οποίου η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Οκτωβρίου) λαμβάνουν το αμαράντινο στεφάνι της δόξης του Θεού.
Εάν κάποιος ήθελε να υπογραμμίσει δύο στοιχεία από τον θεάρεστο βίο του αγίου Δημητρίου, αυτά θα ήταν η μαρτυρία του και το μαρτύριο του. Πρώτα ο δούλος του Θεού Δημήτριος μαρτυρεί περί των θαυμασίων και των ανεξιχνίαστων δωρεών του Κυρίου και κατόπιν επισφραγίζει τη μαρτυρία του με το δι’ αίματος μαρτύριο του. Κύριο μέλημά του ήταν η διακήρυξη της εν Χριστώ αλήθειας. Ό,τι δε κήρυσσε το πίστευε όχι συναισθηματικά, αλλά με όλη του την ύπαρξη, φθάνοντας μέχρι τη θυσία ακόμη και της ίδιας του της ζωής. Μήπως όλοι οι άγιοι μάρτυρες της Εκκλησίας μας, αυτό δεν έπραξαν; Η Εκκλησία δεν είναι παρά μια αδιάκοπη «μαρτυρία Ιησού Χριστού», γι’ αυτό και ονομάζεται Εκκλησία μαρτύρων. Κάθε φορά που ομολογούμε το σύμβολο της πίστεώς μας, ονομάζουμε την Εκκλησία Αγία. Αυτό γίνεται διότι η Εκκλησία είναι διαποτισμένη από το πανάγιο αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, καθώς και από το αίμα των πολυάριθμων μαρτύρων που ακολούθησαν το παράδειγμα Του. Και με βάση αυτό το μαρτυρικό φρόνημα οφείλει ο κάθε πιστός να πορεύεται στη ζωή του. Οι πατέρες της Εκκλησίας μας σημειώνουν χαρακτηριστικά πως ο καθένας έχει χρέος να γίνει «μάρτυς τη προαιρέσει». Να θαυμάσει τον κάθε μάρτυρα και να δώσει μέσα του την υπόσχεση πως, αν ο Θεός το θέλει, να πορευτεί και αυτός το δρόμο του μαρτυρίου και της θυσίας.
Ενατενίζοντας το πρόσωπο του Αγίου Δημητρίου αποτυπωμένο στην ιερή του εικόνα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε μέσα μας. Έχουμε την μαρτυρία Χριστού στη ζωή μας; Μπορεί να μην μας ζητάτε σήμερα να χύσουμε το αίμα μας, αλλά θυσιάζουμε χρόνο για το Χριστό; Ενδιαφερόμαστε να διαδοθεί ο λόγος του Θεού στους συνανθρώπους μας; Ή μήπως εμμένουμε σε μια ατομοκεντρική σωτηρία;  Ο κάθε χριστιανός από τη στιγμή που εγκεντρίζεται στο σώμα του Χριστού δεν έχει μόνο το δικαίωμα της προσωπικής του λύτρωσης, αλλά και την υποχρέωση να μεταλαμπαδεύσει στους άλλους το φως του Χριστού. Οι άγιοι βέβαια δεν έμειναν στη μαρτυρία, προχώρησαν στο μαρτύριο. Ακόμη όμως και αυτός ο θάνατός τους είναι μαρτυρία για την πίστη τους και μαρτυρία για τον εαυτό τους.
Ζούμε σε καιρούς δύσκολους στους οποίους μπορεί να μην υπάρχει ο εμφανής διωγμός και τα πρωτοχριστιανικά μαρτύρια. Υπάρχει όμως η «οργανωμένη» αθεΐα που επιχειρεί να εμφιλοχωρήσει ακόμη και σε νεανικές ψυχές, δηλ. στην ελπίδα αυτού του τόπου. Εδώ καλούμαστε να δώσουμε τον προσωπικό μας αγώνα, έναν αγώνα μαρτυρίας Ιησού Χριστού. Παντού και πάντοτε! Απ’ όποιο μετερίζι κι αν βρισκόμαστε, μέσα στις πολλές και καθημερινές έγνοιες μας ας είναι και αυτή, η πιο ουσιαστική. Το φωτεινό παράδειγμα του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ας συνέχει το βίο μας, όταν και εμείς ως άλλοι Δημήτριοι καλούμαστε να μαρτυρούμε αδιαλείπτως περί του Αναστάντος Κυρίου. Γένοιτο!

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

δοξαστικό αίνων Αγ. Δημητρίου (Σπύρου Παπασούλη)

Με την ευκαιρία της μνήμης του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του μυροβλήτου αναρτούμε ένα εξαίρετο μάθημα σε αργό στιχηραρικό μέλος του φίλου μας Ναυπάκτιου ιεροψάλτου & μελοποιού Σπυρίδωνος Παπασούλη.








Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

περί Αγίου Κοσμά του μελωδού





λρα τς σεπτς, κα γας Τριδος, Κοσμς ερς, μελδν δο κε, τ μλος τ Τρισγιον…
Είναι ευτυχής η συγκυρία, σεβασμιώτατε πάτερ, άγιοι ιερείς και αγαπητοί αδελφοί, που η καθιερωμένη θεία λειτουργία και το ιερό μνημόσυνο των κεκοιμημένων μελών των συλλόγων μας συμπίπτει φέτος με τη μνήμη του Αγίου Κοσμά του ποιητού. Αζίζει να δούμε κάποια βιογραφικά του Αγίου, αλλά και να διδαχθούμε απ’ αυτόν.
Ο άγιος Κοσμάς ο μελωδός έζησε στις αρχές του 8ου μ.Χ. αιώνα, γεννημένος μάλλον στη Δαμασκό. Επειδή έμεινε ορφανός από μικρός, υιοθετήθηκε από τον πατέρα του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού Σέργιο, ο οποίος ήταν πλούσιος και με κοσμική δόξα, ως υπουργός οικονομικών του χαλίφη των Αράβων. Βλέποντας ο Σέργιος την κλίση και των δύο παιδιών στα γράμματα, προσέλαβε κάποιον άνδρα πολυμαθή και σοφό, Κοσμά και αυτόν στο όνομα, από την Καλαβρία, προκειμένου να τα διδάξει κάθε σοφία, θεία και ανθρώπινη.
Πράγματι, οι δύο νέοι, ο Ιωάννης και ο Κοσμάς, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα διδάχτηκαν από τον Κοσμά τον δάσκαλό τους γραμματική και φιλοσοφία, αστρονομία και γεωμετρία, όπως και ποίηση και μουσική, και έγιναν αξιοσέβαστοι από όλους. Μετά από τις σπουδές τους, πήγαν στη Λαύρα του αγίου Σάββα και έγιναν μοναχοί. Και ο μεν μακάριος Ιωάννης χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο δε αξιοσέβαστος Κοσμάς, αφού παρακλήθηκε πολύ από όλη τη Σύνοδο των επισκόπων, προχειρίστηκε επίσκοπος της πόλεως Μαϊουμά. Αφού πολιτεύτηκε λοιπόν καλώς και οδήγησε το ποίμνιό του στους σωτήριους δρόμους της πίστεως, έφθασε σε βαθιά γεράματα, οπότε και αναπαύτηκε εν Κυρίω.
Ο Άγιος Κοσμάς ανεδείχθη σπουδαίος υμνογράφος, αλλά και μελωδός. Και τούτο, διότι εκτός από το ποιητικό κείμενο των τροπαρίων, συνέθετε και την αρμόζουσα μελωδία. Ας θυμηθούμε ότι ο κανόνας των Χριστουγέννων: «Χριστός γεννάται δοξάσατε», ο κανόνας των Θεοφανείων: «Βυθού ανεκάλυψε πυθμένα», ο κανόνας του Πάσχα: «Κύματι θαλάσσης» και πολλά άλλα είναι δικά του πονήματα. Γι’ αυτό και ο υμνογράφος της σημερινής εορτής του έχει απολύτως επίγνωση της πραγματικότητας αυτής: ένας τόσο σπουδαίος ποιητής μόνον από έναν εξίσου μεγάλο ποιητή μπορεί να υμνηθεί. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Δαυίδ, τον μεγάλο προφήτη και ψαλμωδό της Παλαιάς Διαθήκης. Πρέπει κανείς να είναι στο μεγαλείο του προφητάνακτα για να αποδώσει με τον αρμόζοντα τρόπο τα θεία μελωδήματα για τον άγιο Κοσμά. «Δαυιτικοίς άσμασι τον πνευματικόν ασματογράφον ευφημήσωμεν». Κι ακόμη: και η ίδια η κοίμησή του πρέπει να αποδοθεί με τρόπο μελωδικό. «Νόμοις καθεπόμενοι τοις σοις, μακάριε, εξυμνήσαι προεθέμεθα σην προς τα άνω εκδημίαν», δηλαδή: ακολουθώντας τους δικούς σου νόμους, μακάριε, (δηλαδή να εκφράζεσαι με ύμνους), έχουμε την πρόθεση να εξυμνήσουμε την εκδημία σου προς τον Θεό. Έχουμε πολλά παραδείγματα στην εκκλησιαστική ιστορία που ένας Άγιος εξυμνεί τη ζωή άλλου Αγίου. Κι αυτό είναι πολύ ασφαλές, διότι οι Άγιοι έχοντας κοινωνία με τον Θεό, έχουν κοινωνία και μεταξύ τους, θα λέγαμε <είναι του ιδίου πνεύματος>. Και ο λόγος τους είναι έγκυρος. Αντιθέτως, άνθρωποι με κοσμικό – αμαρτωλό φρόνημα, υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγήσουν τη βιοτή και τους λόγους των Αγίων, ή ακόμα χειρότερα, να τους κόψουν και ράψουν στα μέτρα τους, να κάνουν δηλαδή εθελοθρησκεία.
Το πρώτο τροπάριο της έκτης ωδής του κανόνος σημειώνει: «Συ τον Άβελ παρεζήλωσας φέρων τας απαρχάς των σων λόγων ως θρεμμάτων θυσίας». Δηλαδή: Ζήλεψες, εσύ Κοσμά, τον Άβελ. Εκείνος προσέφερε στον Θεό τα καλύτερα ζώα του, εσύ πρόσφερες τις απαρχές των λόγων σου, σαν θυσίες ζώων. Μιμήθηκες τον Αβραάμ, θα πει αλλού, που θυσίασε πρόθυμα τον υιό του Ισαάκ: κι εσύ θυσίασες τον εαυτό σου, σαν άλλον Ισαάκ, με το μαρτύριο της συνειδήσεώς σου. Δεν πρέπει να αφήσουμε ασχολίαστη τη σύγκριση του αγίου Κοσμά του μελωδού με τον Άβελ. Η επισήμανση του υμνογράφου, ότι και ο άγιος πρόσφερε τις απαρχές των λόγων του στον Θεό, σημαίνει αφενός τη βαθειά αγάπη του αγίου προς Εκείνον – ο Θεός ήταν η προτεραιότητά του – και αφετέρου ότι η εκκλησιαστική ποίηση και υμνωδία για τον άγιο δεν ήταν πάρεργο. Πέρα από τα ποιμαντικά καθήκοντά του, αφιέρωνε αρκετό χρόνο για να υμνολογήσει με ωραίο τρόπο τα πάθη του Κυρίου, τα θαύματά Του, να εγκωμιάσει τους αγίους και μάλιστα την Υπεραγία Θεοτόκο. Και τούτο γιατί γνώριζε ο άγιος ότι δεν αρκεί μόνον να εξαγγείλει την πίστη του Χριστού, αλλά να την εξαγγείλει και με τρόπο, που θα γίνει περισσότερο αποδεκτή από τους πιστούς. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που η Εκκλησία μας εισήγαγε στη λατρεία της την ποίηση και την υμνωδία. Οι λόγοι ήταν καθαρώς ποιμαντικοί και όχι βεβαίως πρωτίστως αισθητικοί. Ώστε και το περιεχόμενο, αλλά και η μορφή παίζει ρόλο στην προσφορά του ευαγγελίου. Το δέντρο δεν είναι ωραίο μόνο με τους καρπούς, αλλά και με το φύλλωμά του. Νομίζω, λοιπόν, ότι ως άνθρωποι που συμμετέχουμε δραστηρίως στα έργα της Εκκλησίας, πρέπει να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, θα τολμούσα να πω την αγιασμένη ύπαρξή μας, ώστε ο λόγος του Θεού να τρέχει και να διαδίδεται και να καρποφορεί στις ψυχές.
Ας τονίσουμε όμως και κάτι ακόμα: Και οι δύο άγιοι (Κοσμάς ο ποιητής και Ιωάννης ο Δαμασκηνός) αναδείχτηκαν μεγάλοι και υπέροχοι υμνογράφοι και μελωδοί. Πώς έφτασαν σ’  αυτό το σημείο; Ήταν μόνον το υπάρχον ταλέντο τους; Η καλλιτεχνική φύση και ο ποιητικός χαρακτήρας τους; Ασφαλώς και αυτό. Αν όμως δεν υπήρχε ο δάσκαλός τους, ο Κοσμάς ο Καλαβρός, δεν ξέρουμε αν θα είχαν ενεργοποιήσει σ’ αυτόν τον βαθμό το χάρισμά τους. Με άλλα λόγια, βεβαίως υπήρχε η «μαγιά», αλλά επισημάνθηκε αυτή και καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε από τον δάσκαλό τους. Κι αυτό είναι μία σπουδαία παρατήρηση, η οποία αναδεικνύει και το ρόλο του πραγματικού δασκάλου. Ο δάσκαλος είναι εκεί όχι μόνον για να προσφέρει γνώσεις, αλλά κυρίως να «ψυχανεμίζεται» όπως λέμε, τα χαρίσματα των μαθητών του. Κι είναι μεγάλη η ευλογία να βρει κανείς τέτοιους δασκάλους, γεγονός που επιβεβαιώνει την πανθομολογούμενη αλήθεια πως ό,τι και να γίνει στον κόσμο, όσο και να «προχωρήσει» η ανθρωπότητα στις τεχνολογίες και τις εφευρέσεις, ο δάσκαλος θα παραμένει πάντοτε μοναδικός και αναντικατάστατος.
Είναι καταπληκτικό το παράδειγμα ενός δασκάλου στην ορεινή Ναυπακτία την περίοδο 1950-1970, ο οποίος είχε ιδρύσει οικοτροφείο για τη στέγαση των μαθητών που ερχόταν από τα διάφορα χωριά να μάθουν γράμματα. Έχουμε λοιπόν ανάγκη λαμπρών παιδαγωγών. Ειδικά στους σύγχρονους καιρούς της σύγχυσης και του συγκρητισμού, της ισοπέδωσης των πάντων και του ωχαδελφισμού, είναι ζωτικής σημασίας να υπάρξουν καθηγητές που θα δώσουν φως στην τάξη, το αιώνιο φως της μόνης αληθινής διδασκαλίας, του Χριστού μας.
Θα ολοκληρώσουμε τα φτωχά αυτά λόγια με την σπουδαία ρήση του Ντοστογιέφσκυ, του ευλαβούς αυτού Ρώσου συγγραφέως: «Πιστεύω ότι ουδέν χαριέστερο, βαθύτερο, συμπαθέστερο και τελειότερο υπάρχει από τον Χριστό. Με ζηλότυπη αγάπη λέγω στον εαυτό μου: Όμοιος με Αυτόν όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά και δεν μπορεί να υπάρξει. Πολύ περισσότερο δηλώνω το εξής: Εάν μπορούσε κάποιος να μου αποδείξει ότι ο Χριστός βρίσκεται έξω από την αλήθεια […], εγώ θα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστό και όχι με την αλήθεια».